Λευκά σεντόνια πόση αθωότητα κρύβετε πόσα σώματα νίβετε πόσα όνειρα μετράτε πόση μοναξιά φιλοξενείτε πόση αρχοντιά πόση αγωνία πόσο πόθο πόσο πάθος. [27 Ιουνίου 2015]

Άρωμα της λήθης μύρισε στο σπίτι με τις αναμνήσεις.

Γυάλινο βάζο κρατά στα χέρια της και λέει “σ’ αγαπώ”.

Στο κατάστρωμα αρμύρα στον αέρα δροσιά στο πλοίο.

«…. Τα πάντα τριγύρω του μελωδίες τού έστελναν κι αυτός απ’ το χέρι τις έπιανε και μαζί τους θροούσε Λεξούλες κρυφές στο νου του χώνονταν και νόμιζε πως Θεών κρατούσε το χέρι Έστρωσε ο ιδρώτας αλάτι στο καυτό πρόσωπό του κι η Αρμύρα του ‘δωσε χαρτί και μολύβι Γράψε του είπε γι’ Αυτά που σκέφτεσαι… Read More «Οι Βουές των Αιώνων»