Πὼς εἶναι γύρω σου ὁ κόσμος,ἐσὺ εἶσαι αὐτὸς ποὺ τὸν κοσμεῖ,μὲ ὅλα τὰ χρώματα ποὺ παίρνει,ἀπ τὸν ζωγράφο, τὴν ψυχή! Πὼς μοιάζει γύρω σου ὁ κόσμος,πὼς φαίνεται ὅταν τὸν κοιτᾶς,ἐσὺ τοῦ δίνεις καὶ τοῦ παίρνειςἐσὺ τὸν φτιάχνεις τὸν χαλᾶς. Ποὺ πάει γύρω σου ὁ κόσμος,ἐσὺ εἶσαι αὐτὸς ποὺ ὁδηγεῖ,καὶ στὶς πιὸ δύσκολες στροφὲς τουὁ ἀκροβάτης… Read More Ο κόσμος | Δημήτριος Ε. Μούρμουρας

99. Τον πρώτο μου κόσμο τον βρήκα ολόκληρο μέσα στο λιγοστό μου ψωμί. [ σ. 35] 100. Σε λέω αδελφό γιατί δε σε γνωρίζω· αν σε γνώριζα, ίσως να σ’ έλεγα αδελφό. [σ. 36] 105. Εκείνος που με κρατάει με μία κλωστή δεν είναι δυνατός· δυνατή είναι η κλωστή. [σ. 37] 108. Όποιος τα συγχωρεί… Read More Φωνές (Voces) | Μέρος Β´| Αντόνιο Πόρτσια

22. Κι αν είμαι οι ανάγκες αυτού που είμαι, αυτό που είμαι ποιος είναι; [σ. 19] 26. Οι αλυσίδες που δε θέλω να σπάσω δεν είναι αλυσίδες· θα γίνονταν όμως, αν τις έσπαζα. [σ. 20] 35. Κοίταξα τα λουλούδια της μιας μέρας, ενός δέντρου εκατό χρόνων. [σ.22] 44. Εάν έχεις έναν κόσμο, μην τον χάνεις… Read More Φωνές (επιλογή από τις Voces) | Αντόνιο Πόρτσια

Στον Χαραλάμπη και την Ιωάννα Μας Φως το φιλί στ’ αμάλαγα χείλη για μίαν αγάπη τριανταφυλλένια λάμπουν τα σώματα – σα σταφύλι κόκκινο – γίνονται παραδεισένια Κοιτάζονται στοργικά στα μάτια με λόγια πρωτόγνωρα τη χαϊδεύει κι απ’ της εαροσύνης τα σκαλοπάτια ώριμο ύδωρ Ηλίου ζωή αρδεύει Οι αγνές καρδιές τους πάλλονται· – αντικλείδια στην όψη… Read More Το άλφα του ρόδου

«Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που… Read More Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω…