Σε πολιτικό επίπεδο ας εφαρμοστεί η ακακία· σε καθημερινό επίπεδο λόγω λάθους εκτέλεσης συν-ταγής άνθρωποι ειλικρινείς ως προς τη διαχείριση του πόνου τους – με προσωπεία κι επίπλαστα χαμόγελα – γίνονται φερέφωνα μίας κατάστασης με κοινωνικό νόημα από την κυρίαρχη ιδέα τους ότι γνωρίζουν κι ακούν την ψυχή των Άλλων! Οποία δυστυχία τούτη η φερεφωνία!… Read More Φερέφωνα

Ήταν σπουδαγμένες και μελετημένοι σε πανεπιστημιακές σχολές γεμάτες από κατασκευασμένη λεπτεπίλεπτη ακαδημαϊκότητα και πασπαλισμένη ιδεολογία – δοκιμασμένη – π ο λ υ ε τ ώ ς σε μάζες φοιτητών και φοιτητριών· Κι όταν βρέθηκαν στο κατάλληλο περιβάλλον εκκόλαψης – με το οποίο εξοικειώθηκαν δουλικά – προσέφεραν στον εαυτό τους τα μαραμένα άνθη των Επιστημών πάνω… Read More Ανθισμένα ψεύδη

Ολίγους στίχους με ζητείς; παράκλησις ματαία· Οι ποιηταί αν ψάλλουσι γην, ουρανόν και όρη, Αν ψάλλουσι την άνοιξιν με τ’ άνθη τα ωραία, Την κόρην δεν την ψάλλουσι· τη λέγουν – είσαι κόρη. Δεν είν’ η κόρη άνθρωπος, ειν’ όνειρον ωραίον Πλανώμενον εν τη νυκτί του ανθρωπίνου βίου· Είναι αστήρ τρισάγιος την χάριν διαχέων, Είν’… Read More Εις Κόρην

Κοινωνιολόγος φοιτήτρια σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών – κοινωνικής παιδαγωγικής και νευροεπιστημών– θέτει μία απλή ερώτηση σε παιδαγωγό συμφοιτήτρια· “μία στιγμή να ρωτήσω” απαντά η παιδαγωγός. Βγάζει από την τσάντα το κινητό τηλέφωνο, προσεγγίζει το στόμα, κοιτάζει τη μαύρη σύγχρονη οθόνη κι ε ρ ω τ ά: “τι δικαιολογητικά χρειάζονται για…;” Λαμβάνει μία απάντηση από μη… Read More Το δάνειο της Χαράς

Μία κόρη με αγνεία ακτινο-βολεί ένα ποίημα – ίσως πρώτη φορά – κατά παραγγελία για μίαν επιλεγμένη αγάπη ανδρός και γυναικός · ) στο ποίημα υπάρχουν άγνωστες λέξεις για τον άνδρα που τις ανακαλύπτει ταπεινά στην παρουσία της ως χάδι. υπάρχουν όμορφες λέξεις για τη γυναίκα που τις φιλτράρει ανήσυχα μέσα από αγριεμένες περιοχές που… Read More εκείνη· ) η άλλη

Σε πλησιάζουμε και σου μιλάμε καθώς σε αγαπάμε Είσαι αξιαγάπητος άνθρωπος, διαφορετικός, με φως, με αλλότρια βιώματα και εμείς είμαστε άνθρωποι με πονηρία, φθορά, γεράματα η ψυχή μας αναγνωρίζεται ως πονεμένη, αλλά έτσι έγινε, – έτσι είναι τώρα– το απροσποίητο, το απονήρευτο, το αγνό, το άδολο είναι στοιχεία αρετών που απωλέσαμε εδώ και χρόνια. και… Read More Συγγνώμη

Εκείνο το καλοκαίρι, ένας δάσκαλος από τη διπλανή μονοκατοικία στο Καρπενήσι της είπε: “Για εμένα, το σπουδαιότερο έργο όλων των εποχών είναι Οι Άθλιοι του Ουγκώ“ Πού να γνώριζε εκείνος ο ευφυέστατος δάσκαλος με το βλέμμα πληρότητας –σύμφωνα με τα μάτια της ψυχής της– ότι της προ-έλεγε ότι εκείνη θα ενδυθεί θα γίνει το βιβλίο… Read More Εκείνο το καλοκαίρι Ιουλίου 2025

– “Θα σου πω τι έγινε“, είπε. Όλη η σκληρότητά τους εκφράζεται μπροστά σε μία παρθένο, σε μία κόρη. Τι δυσ-τυχ-ισμένες υπάρξεις. Πόσο αξόδευτο πόνο διαχειρίζονται. Πόσο προσλαμβάνουν τον εαυτόν τους ως αυθεντικό και ειλικρινή, ενώ φοβούνται τόσο μα τόσο πολύ . . . – “Μα, καλά τι φόβο να έχουν;” ρώτησε. Νομίζουν ότι γνωρίζουν… Read More Δεήσεις

Μετά την έλευση των Χριστουγέννων σχημάτισε πολύγωνο το σώμα των σωμάτων τους στην αίθουσα συγκέντρωσης· το μέγιστο ζήτημα προς διευθέτηση εκείνη τη χωροχρονική στιγμή γίνεται η παρουσία της απουσίας υπαλλήλου από διαδικασία ελέγχων Ενόσω η υποψία, η καχυποψία, η πονηρία, η αισχροκέρδεια, η αντιπαλότητα, η τεθλασμένη φαντασία, η αναλγησία, η α-φιλαλληλία και τα νοητικά ψεύδη… Read More 1η συνέλ-ευ-ση: ελέγχος κυρίαρχης ιδέας

Θέρος Ιούλιος το πρώτο δεκαήμερο συγκεντρώθηκαν παρουσία ανώτερων ιεραρχικά στελεχών για να ομιλήσουν – υποτίθεται ως άνθρωποι, υπάλληλοι, λογικοί και παρ–άφρονες ταυτόχρονα – από διαφορετικά εργασιακά καθεστώτα για να μπορούν να αναπτύξουν καλύτερα την έχθρα και τη φθορά ο ένας προς τον άλλο μη λογαριάζοντας την ανθρωπινότητα ούτε τα συναισθήματα· συναισθήματα που δεν εκφράζονται; συναισθήματα… Read More 2η συνέ-λευ-ση: η αθωότητα των ανέκφραστων

Τούτη η συνέλευση ήταν διαφορετική, μαζεύτηκαν αρκετοί σε μία εκκλησία κοντά στην Ακαδημία Πλάτωνος – τον Άι Γιώργη -, ένα ζεστό Σάββατο του Ιούνη, για να χαιρετίσουν τον κοιμηθέντα εργαζόμενο Εντός της εκκλησίας, ανοίκεια τα λόγια του ιερέα απόμακρη η ψυχή, η καρδιά τους από την ευλάβεια ψίθυροι για το ποιοι είναι παρόντες κι απόντες… Read More 3η συν-έλ-ευ-ση: στον ουρανό του “πρέπει”

“Μία ημέρα & εγώ θα ζήσω αλύγιστη” τα σπλάχνα μου μηνύσανε, οι δανειστές – τη λασπωμένη γη εγκαταλείψανε – ήδιστοι Οι πληγές σκηνοθετήθηκαν με διαδρομές αλλότριου ανθρώπου Ριζώματα τούτου του τόπου μ’ ενυπνιασμένη αρετή ενδύθηκαν Οι άνθρωποι γίνανε πληγές τραπεζίτες του εαυτού τους κι ο τόκος κι ο δόλος μετοχές· δέντρα του καρπού τους Νέα… Read More Κάνε γρήγορα, ζωή !

Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν. Άστραψε φως κι εγνώρισεν ο νιος τον εαυτό του. Πηγή: Σολωμού Δ. (1998), Οι ωραιότεροι δεκαπεντασύλλαβοι, εκδ. Μπιλιέτο, Παιανία, σ. 11-12.

Έμαθα από νωρίς να’μαι πιστός στα άνθη. … κάνοντας τις κρίσεις του κόσμου ουρανό. Πηγή: σήματα | ποιήματα και το σκηνικό ποίημα | ο νάνος, σ. 63 και 85, Susanna Erlanger, εκδ. Ελληνικά Βιβλία

Τον λένε Δημήτρη έχει δύο γιους – ο ένας σπουδάζει στο ακριβότερο πανεπιστήμιο, ο άλλος εργάζεται σε εταιρία πάμπλουτης επιχειρηματία – και σύζυγο ·  εργάζεται σε γραφείο ·  αγαπά να φορά πολύχρωμες κάλτσες που φαίνονται από τα επιλεγμένα παπούτσια ·  μιλά για το πολιτικό σύστημα έχοντας τη συνείδηση κόμματος. Είναι χειμώνας Τον ενδιαφέρει η ποιότητα… Read More Χωρίς κόστος

Απώλεσε τη μορφή π’ αγαπούσε κρατώντας τον πόνο στα χέρια ο κόσμος που διέβαλε, επαινούσε – ως συνήθως – του πόνου τα νηστέρια . . . μα εκείνος και η ίδια ελ-πί-ζουν [ * Η σύλληψη ποιητικής ιδέας έγινε προς τέλη Αυγούστου 2025 σύμφωνα με κάποιες σημειώσεις, Ολοκλήρωση σύνθεσης: Σάββατο, 30 Μαΐου 2026, πρώτη δημοσίευση:… Read More Έπαινος

Έγγραφο “μεγάλης” (;) αξίας ούτε έργο κυβερνητικό ούτε χειρόγραφο σημαίνον για την κατοχή του από υλικό ευαίσθητο στο ζάρωμα και σε επικαλύψεις με ανθεκτικότητα στις διπλώσεις και στο τύλιγμα φτιαγμένο από δέρμα προβάτου μοσχαριού ή αιγός εξυμνήθηκε σε χώρους διοικητικούς, στοχαστικούς, εκπαιδευτικούς, μαθησιακούς, διαφημιστικούς – σίγουρα και σε άλλους τόπους – εκεί δηλαδή που ορισμένοι… Read More Περγαμηνή

Είναι ημέρα Τετάρτη Μέχρι να φθάσει επί της οδού Μυλλ-έρου στη δημοτική πινακοθήκη για ακρόαση διάλεξης πάνω στις ρίζες της ελληνικής εικαστικής γλώσσας π ε ρ π α τ ά ε ι μ’ ανδρείο φρόνημα σε παρα-δρόμους · συναντά ίσως – για πρώτη φορά στη ζωή της – ανθρώπους αγριολούλουδα, συλλεγμένα από την ακροθαλασσιά, γυρεύοντας… Read More Αγ(ρ)ιολούλουδα

Μέσα από την ετεροπαρατήρηση έμαθε το αγκάλιασμα τον εναγκαλισμό του τόσο σπουδαίου όμορφου δίκαιου ενάρετου ηθικού πολυδιάστατου ανθοφορεμένου μυρίπνοου εαυτού · μετά από κάθε πτώση ακολουθούν Αναστάσεις· συχνά στα βιβλία συναντούσε τη λέξη περετέρω ή περεταίρω ή περαιτέρω· η γραφή, η ιδεο-γραφή, η κοινωνιο-γραφή, η πολιτο-γραφή ίσως αδιάφορη· να γίνεται, όταν τα κίνητρα συγγραφής λιμνάζουν… Read More Ετερο-παρατήρηση

Μελετήθηκε η συμπεριφορά τα συναισθήματα αν έχει αισθήματα πού τοποθετείται επιστημονικά ο νους της· μετρήθηκε συμβατικά η ευφυΐα της· εάν αγάπησε αν αγαπιέται ποια πρόσωπα περιβάλλει ποια πρόσωπα την περιβάλλουν τι εκπέμπει ως άνθρωπος τι αφηγείται καθημερινά πώς πράττει, εάν πράττει ακόμη και ο τρόπος αλληλεπίδρασης· Από ποιον μετρήθηκε; Πότε; Για ποιο λόγο; Ποιοι ορίστηκαν… Read More Το όμμα των Άλλων

Ραίνει με αγάπη τη φύση των αισθημάτων του ευωδιάζοντας γαλήνη στεφανωμένος ζουμπούλια & αγριοκέρασα. [ χωρίς ημερομηνία συγγραφής, πρωτογραμμένο σε χαρτί post it, εμπνευσμένο μάλλον τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου 2026 ]

Περιηγείται σε ολάνθιστο καταπράσινο κήπο με νεόφυτα χορτάρια μυρίανθα δροσόφυλλα ατενίζοντας τα κλαδιά δέντρου (δε γνωρίζει την ονομασία)· γαλαζοπράσινοι παπαγάλοι με γκρι ράχη κι όψη χαρμόσυνη βρίσκουν στο κλαδάκι που περπατούν εκείνον τον κλάδο – τον σταυρωτό – που η όραση επιλέγει· με το μυτερό ραμφάκι τους τον οδηγούν στον τόπο που οικοδομούν τη συν-αλήθεια… Read More Γλυπτο-γραφία

Εαυταπάρνηση ανθρώπινης κακίας ετών δικαιώθηκε γράφοντας την Αλήθεια για τη Δικαιοσύνη στα όρια της ύπαρξής της εις τα άγραφα περιμένοντας να ουρανοδρομήσει! Η κατασκευασμένη μάχη των φύλων Ο χειρισμός ανθρώπινων παθών Η ύπαρξη ψευδο-διλημμάτων Ο σκοταδισμός της επιστήμης μικρο- μακρο- συμ-φέροντα κείτονται τώρα εις τα άγραφα· εκεί όπου η σιωπή του Θεού γράφει την ιστορία.… Read More Εις τα άγραφα

Ούτε η μουσική δεν μπορούσε να φθάσει στα ενδότερα της ψυχής από τον ακουστικό πόρο για να απαλύνει για να κατευνάσει τις χορδές του ψυχικού οργάνου που αναζητούσαν τώρα περισσότερο από ποτέ το άγγιγμα την ανθρωπινότητα την πνοή από την ζωηφόρα ματιά του Δημιουργού. Αδάμα-στος όπως Αμάρα-ντος όπως τα άνθη των διαμαντο-στεφανωμένων αφθαρσία ! [13… Read More Νοσταλγία

Ανάσταση ευωδιάζει· τα πτηνά χριστολογούν ο άνθρωπος Φως μοιράζει οι καρδιές Αγάπη ηχούν! Γεύονται ευφροσύνη των ανθρώπων οι ψυχές Ανέστη ο Χριστός! Ειρήνη στων πολέμων τις ιαχές! Απ’ τις πληγές των ήλων συγχώρεση αναβλύζει· την πλάση ανακαινίζει της Ανάστασης ο αχός! Το πυρ της Αγάπης ριζώνει· γίνεται φως Ανέστη ο Χριστός κι η ψυχή καινός… Read More Πάσχα 2026

Σώμα Πρακτικές Κίνηση Ιδέες Αξίες υπό διαπραγμάτευση· κάθε φορά που επισκέπτεσαι εκείνο το μόρφωμα όπου αρχιτεκτονικά σου δίνεται η δυνατότητα να περπατήσεις στους προαύλιους χώρους να ανεβείς σκάλες να αναζητήσεις πιο ήσυχες γωνιές αποσύροντας το βλέμμα από τα εκθέματα – προϊόντα, βιτρίνες, τροπικά φυτά και ιχθύες – και τα θεάματα – οθόνες, προβολείς, φωτάκια, στολές… Read More Εμπορική αξία

Να το ονομάσω “ενα-γκαλισμό του εαυτού”; Τι είναι τούτη εδώ η περίφραξη; Κάθεσαι σε ένα δωμάτιο του εκθεσιακού πολιτισμικού ή πολιτιστικού χώρου 2,5 Χ 2,5 τετραγωνικών μέτρων και η εγγύτητα των καθισμάτων με το διπλανό πρόσωπο είναι σχεδόν μηδενική Το λευκό ξύλινο κάθισμα σε περιμένει! Κάθισε, φόρεσε τα “εικονικά γυαλιά” συγγνώμη τα γυαλιά οράσεως της… Read More | Περίφραξη |

Κ α τ ‘ε β η κ α για ν’ α νέ β ω ‘ε σ ω θ ε ν ! [Σάββατο, 28 Μαρτίου 2026]

[…] 94.- Ἅ, τὸ φῶς ποὺ σὲ στολίζει,σὰν ἡλίου φεγγοβολῆ,καὶ μακρόθεν σπινθηρίζει,δὲν εἶναι, ὄχι, ἀπὸ τὴ γῆ. 95.- Λάμψιν ἔχει ὅλη φλογώδηχεῖλος, μέτωπο, ὀφθαλμός.φῶς τὸ χέρι, φῶς τὸ πόδι,κι ὅλα γύρω σου εἶναι φῶς. […] 155.- Δὲν ἀκοῦτε, ἐσεῖς εἰκόνεςτοῦ Θεοῦ, τέτοια φωνή;Τώρα ἐπέρασαν αἰῶνεςκαὶ δὲν ἔπαυσε στιγμή. 156.- Δὲν ἀκοῦτε; Εἰς κάθε μέροςσὰν τοῦ… Read More Ύμνος εις την Ελευθερίαν | Διονύσιος Σολωμός

Τὸ Φωτόδεντρο καὶ ἡ δέκατη τέταρτη Ὀμορφιά | Οδυσσέας Ελύτης Μ᾿ ἕνα τίποτα ἔζησαΜονάχα οἱ λέξεις δὲ μοῦ ἀρκούσανεΣ᾿ ἑνὸς περάσματος ἀέραξεγνέθοντας ἀπόκοσμη φωνὴ τ᾿ αὐτιά μουφχιὰφχιοὺ φχιούἐσκαρφίστηκα τὰ μύρια ὅσαΤί γυαλόπετρες φοῦχτεςτί καλάθια φρέσκες μέλισσες καὶ σταμνιὰ φουσκωτὰ ὅπουἄκουγες βββ νὰ σοῦ βροντάει ὁ αἰχμάλωτος ἀέρας. ΚάτιΚάτι δαιμονικὸ μὰ ποὺ νὰ πιάνεται σὰν σὲ… Read More Τρία ποιήματα

[…] Και μια μέρα μόνος βρέθηκα 295έξω από το βούισμα του κόσμου· σε μιας λίμνης άκρη, εγώ, ασυντρόφευτος,μόνος, εγώ και ο εαυτός μου· κι έβλεπα τα ολόστρωτα νερά, και μαζί τα βάθια τα δικά μου, 300κι άνθιζε άνθος μέσα στην καρδιά μουπιο απαλό για να το πω καημό, πιο βαθύ για να το κράξω έννοια·… Read More ΛΟΓΟΣ Β΄Δουλευτής | Κωστής Παλαμάς

Νεότητα με λευκό και κόκκινο προ-φέρεται η λέξη “ασφαλίτες” ανατροπή γυαλιά ηλίου πάθη μίσος; οργή; εχθρότητα; αστικοί φωτογράφοι γυναίκες που τρώνε πατατάκια πανό κοινωνικοποίηση πολιτική μάσκες “να σε ακουμπήσω;“, “να καθίσω δίπλα σου, στο πεζούλι, πάνω από τον υπόνομο;“ μετανάστες με ιδέες καπνισμένες· αλλαγή; νεανίσκοι με ηχηρά οργανωμένες αντι-ιδέες και αθλητικά υποδήματα “Τι ζητάμε εδώ;“… Read More Με θέα τον ουρανό [πλατεία Συντάγματος 28.02.2025]

[…] Στην ποίηση αυτή, λοιπόν, από σιγά σιγά, και χωρίς να το καταλάβω, έδωσα την ψυχή μου. Και χωρίς να είμαι βέβαιος ότι είμαι ποιητής, ξέρω τώρα πως δεν είμαι τίποτα άλλο. Θα μου ήταν αρκετό αν τουλάχιστο βεβαιωνόμουνα πως με μέσο αυτή την ποίηση έκαμα το χρέος της ζωής μου. Το χρέος μου όχι… Read More Εξομολόγηση στον αναγνώστη | Νικηφόρος Βρεττάκος

τοῦ Θάνου Κωνσταντινίδη Στὸν οὐρανὸ οἱ δυνατότητεςεἶναι μόνο συναρπαστικές.Καθὼς κρεμόμουνα στὸν ἀέρακρατημένος ἀπὸ ἕνα κάτασπρο σύννεφοσὲ μυθικὴ ὀθόνη τῆς φαντασίαςπαρατηροῦσα τὶς τιμὲςτῶν στοιχείων τοῦ αἵματός μουκι ἄκουγα μία ἐκθαμβωτικὴ μουσικὴ πράξησχεδὸν ἐξωανθρώπινηπρὸς τ᾿ ἀριστερὰ στὸ γεωγραφικὸ χάρτηστὸ σημεῖο ποὺ βρίσκεται τὸ βουνὸ Τρόμοςτυλιγμένο πάντοτε μ᾿ ἀστραπὲςκαὶ ἔκπαγλες καταιγίδες.Ἐκεῖ ἀνέβηκα μία φορά.Ἐκεῖ πρωτάκουσα τὸ τραγούδιποὺ ἔλεγε… Read More Αἰώρηση | Νίκος Καρούζος

Ποτέ στ’ αλήθεια δεν το ’μαθα τί είναι τα ποιήματα.Είναι πληγώματα είν’ ομοιώματα φενάκη φρεναπάτη; Φρενάρισμα ίσως; ταραχώδη κύματα; τί είναι τα ποιήματα; Είν’ εκδορές απλά γδαρσίματα; είναι σκαψίματα;Είναι ιώδιο; Είναι φάρμακα; είναι γάζες επίδεσμοι παρηγόρια ή διαλείμματα; Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα. Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης. Νίκος Καρούζος, Δυνατότητες και χρήση της ομιλίας… Read More Διερώτηση για να μην κάθομαι άεργος | Νίκος Καρούζος

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἰσόρμησε πιὰ στὴν ἀπώτερη θλίψημὲ δίχως ἔστω ἕνα τριαντάφυλλομ᾿ ἐκεῖνα τ᾿ ἀκατέργαστα στὴν ὤχρα μεινεσμένα μάτιαστὸ μισοσκέπαστο ἐρημόκκλησο σέρνονταςτὴ μεγάλη ἀνάπηρη σιωπὴ στὸ καροτσάκι τῆς ὁμιλίαςἀνέκαθεν ἤξερε τὴν ἄσωστη κατάσταση-: πὼς εἴμαστεκαθημαγμένοι ἐρασιτέχνες τοῦ Πραγματικοῦμ᾿ ἕνα μυστήριο ποὺ βεβηλώνει τὴ διάνοια διχάζονταςπρὶν ἡ δορὰ τῆς θάλασσας σηκώσει τὸ ἀνάστημα τοῦ Ἅδη. Πολύκρουνη… Read More Ἡ ἔναστρη φωτεινότητα | Νίκος Καρούζος

Απειρότητα φωτός γ α λ α ζ ό λ ε υ κ ο υ · οδός παρουσίας επουράνιας εαροσύνη, υψιπέτεια, προ-οπτική, ελευθερία, χαρά· σε τούτον ‘δω το διάδρομο ; αίσθημα απεραντοσύνης. Κι ατενίζοντας, να, ένας επίγειος διάδρομος· πού οδηγεί όσους τον περπατούν; από τη μίαν άκρη στην άλλη · είναι μακροσκελής με πορτοκαλο-κίτρινα πλαίσια σε… Read More Ουράνιος διάδρομος

Η δημιουργία περικλείει μέσα της τον έρωτα· σαν σπίθα φλογίζει τον άνθρωπο, τον ζωντανεύει, σαν το φυτίλι που καίγεται οδηγώντας τον στο δρόμο του. Και μπορεί ναι μπορεί, να ζωντανέψει νεκρά κορμιά, να μιλήσει για το τέλος του θανάτου. Να φέρει την πρόγευση παραδείσου για να γευτούμε και εμείς από εδώ, αυτό που θα πρέπει… Read More Πρόγευση

Μιλούν για βιομηχανικές μετα-βιομηχανικές σύγχρονες κοινωνίες του 21ου αιώνα οικονομίες και κοινωνίες της γνώσης της κατανάλωσης του κατακερματισμένου υποκειμένου των δεξιοτήτων των πλατφορμών του μετα – … καταναλώνοντας ψυχολογικές θεωρίες δεξιότητες γνώσεις ικανότητες χαρίσματα φωνές αγνότητα παιδικότητα συναισθήματα όρους επιστημόνων με ιδεολογία και τεχνικές ψευδ-επίγραφης αφύπνισης (;) για έναν κόσμο που εκκοσμικεύεται στην κατανάλωση του… Read More Κατ-ανάλωση

βιω-ματική μαθημα-τική κοινωνιο-λογική ψυχο-λογική πολι-τική οικονο-μική στατισ-τική βιο-χημική χημική δημοσιο-γραφική υλική πνευματική ανάλυση; κεχιονισμένη ανά-λυση μετά; ανάλυση – μετα ανάλυση σε δάκρυα ανα-λυση ποιητέον εστί *… * φράση από το κεφάλαιο 35, Επίκτητος, Εγχειρίδιον. Οδηγός για μία ευτυχισμένη ζωή, (μτφρ. Πλεξίδας Ιωάννης), εκδ. Αρμός. Τρίτη, 09 Φεβρουαρίου 2026, δημιουργός: Κωνσταντίνα Λάππα

Ας γίνει, Θεέ μου, να μη λησμονώ ότι ύστερα από κάποιον χειμώνα της ζωής, κάποια άνοιξη, το χέρι Σου θα φέρει!

Μιλούσε για νεότητα νου, σκευών, ψυχ-ών Γαλακτοτροφούσε ελευθερία κι Αγάπη Είχε βλέμμα στραμμένο στο συνάνθρωπο, στον διπλανό Γνώριζε αρίστως τι σημαίνει διοίκηση Παρατηρούσε τις ανθρώπινες δυσκολίες Έβλεπε ανθρώπους να διοικούνται από τις αδυναμίες “άλλων”, λαλώντας μία φιλήδονη σάρκινη ησυχία Εκείνοι οι “άλλοι” νόμιζαν ότι διοικούν. το ίδιο και ο ανώτερός τους και ο ανώτερος του… Read More ατομική ευθύνη

εγώ υπερ-εγώ μεταμορφωμένο εγώ σιωπηλό εγώ εξαγνισμένο εγώ καθαρό εγώ καθαρό; εγώ ; Οι ανάγκες του λόγου * διάφανο φωτεινό ορατό αόρατο αισθητικό αισθησιακό νοητικό βουλητικό οι γραμμές των σωμάτων Σύλληψη ποιητικής ιδέας και σύνθεσης ..15.01.2026 * πηγή: Hadot P. (2007), Πλωτίνος ή Η απλότητα του βλέμματος, εκδ. Αρμός, Μούσες, σελ. 156

Θέλησες να με απογυμνώσεις δυναμώνοντας τα λόγια άλλων μα, των ενδυμάτων μ’ οι πτυχώσεις φέρουν στίγματα αληθειών μεγάλων· κομίζουν πόνο, χαρά, ενίοτε λύπη εγγράφουν ταξίδια και το παρελθόν αγγίζουν το μέλλον με καρδιοχτύπι όπως της καρυάτιδας ο λιτός χιτών· φέρουν ονόματα, χαμόγελα ανθρώπων είναι ραμμένα από χέρια φτωχών ενέχουν τις βιογραφίες συνανθρώπων με το μεροκάματο… Read More Ε ν δ ύ μ α τ α του νου

Η δύναμη του βαθυστόχαστου ανθρώπου στηρίζεται σε μία εσωτερική ένταση. [σ. 109] “Να κρατάτε συντροφιά ο ένας στον άλλον” [σ. 113] Η ταπεινοφροσύνη και η αυταπάρνησή του δεν ήταν αδυναμία. [σ. 112] “Συχνά επαναλάμβανε: “Να είσαστε υπομονετικοί· μάθετε να περιμένετε”.” Ήταν ένα από τα πιο υψηλά διδάγματά του. Ποτέ δεν τον είδα ανυπόμονο, ή ανήσυχο… Read More Επίμετρο | Αντόνιο Πόρτσια

Το πέρασμα του χρόνου νερό φυγής στα δάκτυλα τα σώματα παράθυρα στο άγγιγμα του πόνου Οι αξίες σου και το ήθος ως μοναδικού προσώπου μύθος ρακένδυτου Αισώπου στης ατιμίας το πλήθος Η άμυνα στη φαιδρότητα η πίστη σου στο θείο μοιάζει καινό δοχείο ο νους Είμαστε όλοι ίσοι Είμαστε όλοι διαφορετικοί Το δίκαιο; Η φύση;… Read More Ωριμότητα

Η διανοητική εξέλιξη ενός ανθρώπου είναι η πιο εύκολη, η πιο γρήγορη και συνάμα η πιο επικίνδυνη. Και αυτό το τελευταίο συμβαίνει όταν δεν συμβαδίζει αυτή η εξέλιξη ταυτόχρονα με την ανύψωση του νου, με την κάθαρση της καρδιάς και της ψυχής. Εξαρτάται από το πλήθος των εντυπώσεων, των αισθήσεων, της νοητικής ταξινόμησής τους και… Read More Διάνοια

Βάλε τη ζωή σου σε στίχους. Και πάλι σου λέω: βάλε τη ζωή σου σε στίχους, εάν θέλεις να αισθανθείς τη ζωή συμπαντική και να είσαι με το σύμπαν σε σχέση και αρμονία. Μπορείς να είσαι αναλυτής του ποιήματος, όμως μην ξεχάσεις να τραγουδήσεις το ποίημα. Οι κριτικοί των ποιημάτων ζουν ήρεμα, ενώ οι ποιητές… Read More Η ζωή και η ποίηση | Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Είχαν αγαπηθεί με ομορφιά και αρετή κι ο Θεός καρποφόρησε μία κόρη στα σπλάχνα του ζεύγους Ο πατέρας, άνθρωπος του μεροκάματου· η μάνα, άνθρωπος του γραφείου και της στοργής· τάιζε ανθρώπους του δρόμου, όταν πήγαινε στη δουλειά· Μοίραζε φρέσκο νερό και χειροποίητα εδέσματα σε ναρκο-μανείς επί της οδού Σολωμού· Ναι, είχαν γίνει ναρκο-μανείς από την… Read More Με και χωρίς παρέκκλιση

Σ’ όλη μου τη ζωή, ήμουν στον πόλεμο. Μέσα σε χαρακώματα, γιομάτα βροχή όταν έβγαινε ο ήλιος. Τη νύχτα, περνούσα ποτάμια. Στο ένα μου χέρι, στο ένα μου πόδι, στο μέτωπο, επίδεσμοι. Στο άλλο μου χέρι, στο άλλο μου πόδι, στο στήθος μου, λάσπες. Στα μάτια μου, μόνο σιωπή και παράπονο. Στα χείλη μου ανάμεσα… Read More «Ο στρατιώτης» | Νικηφόρος Βρεττάκος

«Η αγνότητα» είπε «είναι αυτή στις πλαγιές το ίδιο και στα σπλάχνα σου» Και τα χέρια του άπλωσε όπως κάνει γέροντας γνωστικός Θεός για να πλάσει μαζί πηλό και ουρανοσύνη Λίγο μόλις πυράχτωσε τις κορφές αλλ´ αδάγκωτο πράσινο στις ρεματιές το χόρτο κάρφωσε μέντα λεβάντα λουίζα […] Πηγή: Ελύτης Ο. (2008), Ποίηση, Ίκαρος, Αθήνα, 5η… Read More Άξιον εστί | Η γένεσις | Οδυσσέας Ελύτης

26 Σεπτεμβρίου 2025, ημέρα Παρασκευή καθήμενη σχεδόν στο μέσον του αρχαίου σταδίου – πρώτη φορά – στο Καλλιμάρμαρο, ανθούσα, βιώνει μέθεξη· προπορεύτηκαν η ύβρις, η άτη, η νέμεσις Τα τρυφερά ευήκοα ὦτα λαμβάνουν κύματα μουσικής ηχο-χρώματα μηνύματα του αιθέρα τη θερμοκρασία τούτου του φθινοπώρου που σιγοψιθυρίζει αγαπητικά θαλπωρή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα τα συν-αισθήματα ακροατών, θεατών,… Read More «παρασκευή απλότητας»

Μερικές φορές Το όνομά σου φωνάζω Δίχως να παίρνω απάντηση Σε λόγια είμαι τόσο κοντά Που μερικές φορές σε επισκιάζουν Ωστόσο Πίστεψέ με Υπάρχεις μονάχα Εσύ Πηγή: Εμορίν Ν. (2016), Στην αιωνιότητα, εκδ. www.vakxikon.gr, α´ έκδ.

Καὶ νὰ ἀδελφέ μου ποὺ μάθαμε νὰ κουβεντιάζουμε ἥσυχα κι ἁπλά.Καταλαβαινόμαστε τώρα, δὲν χρειάζονται περισσότερα.Κι αὔριο λέω θὰ γίνουμε ἀκόμα πιὸ ἁπλοί.Θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ παίρνουνε τὸ ἴδιο βάροςσ᾿ ὅλες τὶς καρδιές, σ᾿ ὅλα τὰ χείλη.Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τὴ σκάφη-σκάφη.Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε,«Τέτοια… Read More Γιάννης Ρίτσος – Καπνισμένο Τσουκάλι (ἀπόσπασμα)

302. Απ’ αυτούς που πέφτουν, κάποιοι δε σηκώνονται για να μην ξαναπέσουν. {σ. 78] 303. Αυτό που λέω στον εαυτό μου, ποιος το λέει; Σε ποιον το λέει; 307. Οι αλυσίδες που μας δένουν πιο σφιχτά είναι οι αλυσίδες που έχουμε σπάσει. [σ. 79] 309. Ναι, σε είχα δει, μα πουθενά δε σε είχα δει… Read More Φωνές| Ε’ μέρος| Αντόνιο Πόρτσια

Υπήρξα γιός, υπήρξα εραστής, ο χειρότερος κι ο καλύτερος, υπήρξα φίλος, μαθητής, δάσκαλος, ερωτευμένος, αφόρητα και παθιασμένα. Μα πάνω απ’ όλα υπήρξα. Γιατί σημασία έχουν τα ρήματα κι όχι τα επίθετα και τα ουσιαστικά. Υπήρξα, κι ακόμα υπάρχω. Όπως θα κάνει πάντα και ο ήλιος. Πηγή διαδικτυακή: εδώ

254. Το φως που φωτίζει πολλούς δρόμους δε φωτίζει έναν δρόμο. [σ. 68] 255. Γιατί γελάς μονάχα μ’ ένα πράγμα και όχι με όλα τα πράγματα; 256. Μαθαίνεις να μην έχεις ανάγκη, έχοντας ανάγκη. 257. Ο άνθρωπος, όταν λέει “έτσι είναι ο άνθρωπος”, δε λέει “έτσι είμαι”. 258. Τα παιδιά που δεν τα κρατάει κανείς… Read More Φωνές | Δ´μέρος | Αντόνιο Πόρτσια

159. Καμία φορά, τη νύχτα, ανάβω ένα φως για να μη βλέπω. [σ. 48] 160. Το δέντρο είναι μόνο του, το σύννεφο μόνο του. Όλα είναι μόνα τους, όταν είμαι μόνος. 162. Αφού δε σκέπτεσαι ν’ αλλάξεις δρόμο, γιατί ν’ αλλάξεις οδηγό; [σ. 49] 170. Σ’ αγαπώ όπως είσαι, αλλά μη μου λες πώς είσαι.… Read More Φωνές | Γ´ μέρος αφιερώματος | Αντόνιο Πόρτσια

Πὼς εἶναι γύρω σου ὁ κόσμος,ἐσὺ εἶσαι αὐτὸς ποὺ τὸν κοσμεῖ,μὲ ὅλα τὰ χρώματα ποὺ παίρνει,ἀπ τὸν ζωγράφο, τὴν ψυχή! Πὼς μοιάζει γύρω σου ὁ κόσμος,πὼς φαίνεται ὅταν τὸν κοιτᾶς,ἐσὺ τοῦ δίνεις καὶ τοῦ παίρνειςἐσὺ τὸν φτιάχνεις τὸν χαλᾶς. Ποὺ πάει γύρω σου ὁ κόσμος,ἐσὺ εἶσαι αὐτὸς ποὺ ὁδηγεῖ,καὶ στὶς πιὸ δύσκολες στροφὲς τουὁ ἀκροβάτης… Read More Ο κόσμος | Δημήτριος Ε. Μούρμουρας

99. Τον πρώτο μου κόσμο τον βρήκα ολόκληρο μέσα στο λιγοστό μου ψωμί. [ σ. 35] 100. Σε λέω αδελφό γιατί δε σε γνωρίζω· αν σε γνώριζα, ίσως να σ’ έλεγα αδελφό. [σ. 36] 105. Εκείνος που με κρατάει με μία κλωστή δεν είναι δυνατός· δυνατή είναι η κλωστή. [σ. 37] 108. Όποιος τα συγχωρεί… Read More Φωνές (Voces) | Μέρος Β´| Αντόνιο Πόρτσια

22. Κι αν είμαι οι ανάγκες αυτού που είμαι, αυτό που είμαι ποιος είναι; [σ. 19] 26. Οι αλυσίδες που δε θέλω να σπάσω δεν είναι αλυσίδες· θα γίνονταν όμως, αν τις έσπαζα. [σ. 20] 35. Κοίταξα τα λουλούδια της μιας μέρας, ενός δέντρου εκατό χρόνων. [σ.22] 44. Εάν έχεις έναν κόσμο, μην τον χάνεις… Read More Φωνές (επιλογή από τις Voces) | Αντόνιο Πόρτσια

Στον Χαραλάμπη και την Ιωάννα Μας Φως το φιλί στ’ αμάλαγα χείλη για μίαν αγάπη τριανταφυλλένια λάμπουν τα σώματα – σα σταφύλι κόκκινο – γίνονται παραδεισένια Κοιτάζονται στοργικά στα μάτια με λόγια πρωτόγνωρα τη χαϊδεύει κι απ’ της εαροσύνης τα σκαλοπάτια ώριμο ύδωρ Ηλίου ζωή αρδεύει Οι αγνές καρδιές τους πάλλονται· – αντικλείδια στην όψη… Read More Το άλφα του ρόδου

«Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που… Read More Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω…

IΟ άντρας που θα μ’ αγαπάθα ξέρει να διατρέχει του δέρματος τις πτυχώσεις,το βάθος να συναντά των ματιών μουκαι αυτό που μέσα μου φωλιάζει να γνωρίζει:το διάφανο χελιδόνι της στοργής. II Ο άντρας που θα μ’ αγαπάνα με κατέχει δεν θα θέλει σαν πραμάτεια,ούτε σαν τρόπαιο να μ’ εκθέτει κυνηγιού,θα ξέρει να ’ναι στο πλευρό… Read More 14. Οι κανόνες του παιχνιδιού για τους άντρες που θα ’θέλαν ν’ αγαπούν γυναίκες… Γυναίκες | (Reglas del juego para los hombres que quieran amar a mujeres mujeres) | Gioconda Belli

Εκείνη η γυναίκα σε αγάπησε για αυτό που είσαι. Για το δυναμισμό σου και τις αποχωρήσεις σου. Για το παιδικό χαμόγελό σου και τις αντιρρήσεις σου. Για τη ρωμαλαιότητα του σώματός σου και την ανδρεία του πνεύματός σου. Για το θυμό σου και τις χαμηλές πτήσεις σου. Εκείνη η γυναίκα σε αγάπησε. Δε στο είπε… Read More Εκείνη η γυναίκα σε αγάπησε

Ἕνα περίεργο ἐπεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στὶς ἐφημερίδες,ἕνας ἄντρας πῆγε σ᾿ ἕνα ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ «σπίτια»,πῆρε μιὰ γυναῖκα,μὰ μόλις μπαίνουν στὸ δωμάτιο,ἀντὶ νὰ γδυθεῖ καὶ νὰ ἐπαναλάβει τὴν αἰώνια κίνηση,γονάτισε μπροστά της, λέει, καὶ τῆς ζητοῦσε νὰ τὸν ἀφήσεινὰ κλάψει στὰ πόδια της. Ἐκείνη βάζει τὶς φωνές,«ἐδῶ ἔρχονται γιὰ ἄλλα πράγματα»,οἱ ἄλλοι ἀπ᾿ ἔξω δώστου χτυπήματα… Read More Από τη συλλογή “Καντάτα” (απόσπασμα) | Τάσος Λειβαδίτης

στον Μιχάλη Γκανά Κατεβαίνοντας την Ακαδημίας δεν κατάλαβεΤο κίτρινο φυλλαράκι ακακίας που ήρθεΚαι κάθισε στα μαλλιά του. Εν αγνοία τουΟ κόσμος παραμέριζε για να περάσει,Απρόσκοπτη η πορεία του, πράσινοΚαι το επόμενο φανάρι. Δεν διέκρινεΤα ερωτικά βλέμματα που τον έραιναν,Τα ανεπίδοτα χαμόγελα, τα πρόσωπαΠου του έγνεφαν με άκρατη αισιοδοξίαΚι εμπιστοσύνη κι ευγένεια. Στον καθρέφτηΜόνον του ασανσέρ… Read More Οδός Ακαδημίας | Σωτήρης Παστάκας

«εσύ» «εγώ» Αγάπη παιδί; άνθη ρέοντα α-θωότητα α-γνότητα συν-ύπαρξη ελευθερία γνώση μακριά από πολύ-μορφες ιδέες, πέρα από συμ-φέρ-οντα «επαγγελματιών της ψυχής» ή της «υγείας». ιππο-κρατικό αξίωμα «ὠφελέειν ἢ μὴ βλάπτειν» τοσοῦτοι τοιοῖσδε τηλικοίδε «επαγγελματίες» γνωρίζουν άραγε την ψυχή τους; ορίζουν; τι είναι η “ψυχή”; τι είναι το “σώμα”; ζώσα πνοή· ο άνθρωπος στην ολότητά του·… Read More Ιππο-κρατικό αξίωμα

Λίγο καιρό αφότου είχα εισέλθει σ’ εκείνο το στάδιο της ζωής που οι άνθρωποι προτιμούν να υπαινίσσονται ότι αφορά άλλους παρά τους ίδιους, στη μέση της νύχτας χτύπησε το τηλέφωνο. Χτυπούσε και χτυπούσε λες και με είχε ανάγκη ο κόσμος, ενώ στην πραγματικότητα συνέβαινε το αντίστροφο. Έμεινα στο κρεβάτι, προσπαθώντας να αναλύσω τον ήχο του… Read More Επισκέπτες από το εξωτερικό | Louise Glück

Ήρθα να σε συναντήσω Ήρθα να σε συναντήσω Όταν δεν ήσουν εκεί Για να μην κυλήσεις στην άβυσσο Της ζωής μου. Δεν ήξερα πάντα την ύπαρξή μας πώς να κρατώ Στις ενωμένες παλάμες μας μέσα. [σ. 17] Αγάπη μου Αγάπη μου Έπρεπε να ειπωθεί τελικά Να το διακηρύξουμε ίσως Να ψιθυρίσουμε την προσευχή των ημερών… Read More Στην αιωνιότητα | Ντενί Εμορίν

Η σιωπή πριν του ήλιου την ανατολή. Νωχελικές τεντωμένες άκρες. Της ύπαρξης τραγούδι. Κάθε πρωί τούτος ο κόσμος πλάθεται από την αρχή. Πηγή διαδικτυακή: μεταβαίνοντας εδώ

(1915) Φλογάτη, γελαστή, ζεστή, ἀπὸ τ᾿ ἀμπέλια ἀπάνωθενἐκοίταγε ἡ σελήνη –κι ἀκόμα ὁ ἥλιος πύρωνε τὰ θάμνα, βασιλεύονταςμὲς σὲ διπλὴ γαλήνη· βαριὰ τὰ χόρτα, ἱδρώνανε στὴν ἀψηλὴν ἀπανεμιὰτο θυμωμένο γάλα,κι ἀπὸ τὰ κλήματα τὰ νιά, ποὺ τῆς πλαγιᾶς ἀνέβαινανμακριὰ-πλατιὰ τὴ σκάλα, σουρίζανε οἱ ἀμπελουργοὶ φτερίζοντας, ἐσειόντανεστον ὄχτο οἱ καλογιάννοι,κι ἅπλων᾿ ἀπάνω στὸ φεγγάρι ἡ ζέστα… Read More Θαλερό | Ἄγγελος Σικελιανός

Εκπαιδεύτηκε σε διάφορες τεχνικές και μεθόδους στην Ελλάδα και στην αλλοδαπή Πρώτα απ’ όλα να πιστεύει στον εαυτό (μετά στον Θεό!) και να αυθυποβάλεται ότι δύναται να κάνει τα πάντα (τα χαρίσματα είναι μοναδικά!) Ανέπτυξε τη σωματικότητα με ασκήσεις εδάφους – ατομικές – με αγγίγματα σωμάτων – φευγαλέα και μη – μαθαίνοντας τη διαφραγματική αναπνοή… Read More Υπο-κρισία

Σπούδασε ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά απέκτησαν τέσσερα διαισθητικά παιδιά· μελέτησε θαρραλέα και τρίτο μεταπτυχιακό τοιχοκόλλησε όλους τους τίτλους πίσω από την πλάτη της, στο γραφείο, για να είναι ορατός ο επαγγελματισμός της μα, σε κάποια στιγμή ομολόγησε μάλλον μοιράστηκε με φυσικό τρόπο – άθελά της – ότι αποφοιτώντας από το Οικο-νομικό τμήμα το ΜΟΝΟ που έμαθε… Read More Ξένοι οίκοι

Τούτο το καλοκαίρι είναι διαφορετικό βρίσκομαι στο κρεβάτι υποδεχόμενη πρωινό ηλιόφως στα χέρια από το παραθυρόφυλλο· οι ακτίνες του ήλιου θάλπουν το σώμα τι ζέση τι ομορφιά τι απλότητα στιγμών που είχα ξεχάσει να λαχταρώ Ναι· φαίνεται ότι απώλεσα χρόνο δίνοντας έμφαση σε αδυναμίες ψήγματα μίσους, μηχανορραφίες Άνθισε μερική χαρμολύπη εντός με σταλαγματιές ένυδρου πόνου… Read More Απορία

Όταν συναντάς τον φίλο σου στο δρόμο ή την αγορά, άσε ελεύθερη την ψυχή σου να κινηθεί στα χείλη σου και να κατευθύνει τη γλώσσα. Άσε τη φωνή σου να μιλήσει στο αυτί του. Πηγή: Πάντα Δήμητρα (χ.χ. ), Ασκήσεις στον Προσανατολισμό. Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός μέσα από Ασκήσεις – Παιγνίδια, εκδ. Μπαρμπουνάκης

Ζητώ τη χαρά πότε εδώ πότε εκεί!Που είσαι; πείτε μου που κατοικεί;Δεν είναι σε λόφους σε όρη υψηλά.Πείτε μου, πού η μορφή της γελά; Σε βάθη κοιλάδων επήγα ζητώνταςΕίδα ρυάκια να πέφτουν με κρότοΝα παίζουν με τρεχούμενα νερά καθαράΜαζί τους δεν έπαιζε εκεί η χαρά Την ζήτησα στην σκιά των δασώνΓελώντας με τα φώτα αστέρων… Read More Η χαρά | Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε

Η γνώση ελευθερώνει· η Αλήθεια ελευθερώνει· μα, εσύ δε γνωρίζεις την αλήθεια νιώθεις επαρκής στη συνήθεια Σε πλησιάζουν με οικειότητα για να προσπορίσουν οφέλη σπιλώνουν την τρυφερότητα ανακινούν ύβρεως βέλη κι εσύ εγείρεις το θυμικό ματαιώνεις το επιθυμητικό νοείς το “ά-λογο” ωσάν λογικό Μα ποια είμαι εγώ για να έχω ένα τέτοιο ξεκάθαρο ” θ… Read More Χωρίς επιμειξίες

Την αποκαλούν γυναίκα. Πολλάκις αγνοούν τη σημασία της προσφωνήσεως αυτής. Είναι μαέστρος της φύσης που συντονίζει μουσικές και ήχους αταίριαστων φαινομενικά οργάνων. Είναι αρχηγός λεγεώνων που μάχεται να διατηρήσει ακέραια την τιμή όσων προασπίζονται ύψιστα αγαθά. Είναι θεραπευτής πληγών. Μια αγκαλιά ίαμα για όσους την περιτριγυρίζουν. Πληγώνεται, αυτοθεραπεύεται, ξαναγεννιέται. Κωπηλάτης σε φουρτουνιασμένες θάλασσες αψηφά του… Read More Την αποκαλούν γυναίκα | Άννα Γκασνάκη

“Μα, εσείς είστε ιστορική προσωπικότητα!“ λέει χαμογελαστή στον καθηγητή Ψυχιατρικής. Μενούνγε, πώς αναβλύζει η ιστορικότητα; Από το νου ή με την καρδιά ποιας ψυχής; Η εκτίμηση ψυχικών αναγκών του ετέρου· η θεραπευτική προσέγγιση του ατόμου· ίσως είναι φράσεις ανθρώπου ημετέρου – γυναικός ή ανδρός – οικο-νόμου Η αναγωγή των ψυχικών φαινομένων στην ιστορική και κοινωνική… Read More Ιστορική προσωπικότητα

Σε επισκέπτομαι ξανά υπό ένα απαράμιλλο φως· Και είσαι λαμπρός χαρούμενος· ένας μικρός Χριστός στην αγάπη αρκούμενος. Σε επισκέπτομαι ξανά με επισκέπτεσαι και εσύ κι ένα σπουργίτι λαλεί αγνότητα στην καρδιά! Με επισκέπτεσαι κι εσύ η ζωή μοιάζει ευθεία οδός τα σκότη μιλούν γι’ Ανατολή είσαι της Αλήθειας ατραπός Τι να φοβηθώ; Τι να με… Read More Απαράμιλλο φως

Μέσα στην ανθρώπινη ιστορία το ά-σχημο βάδειν λαμβάνει μορφή σε δρόμους π’ οδηγούν στην εμπορία, τον πόνο και την άναρθρη κραυγή Η ψευδής χαρά θανάτου λεπίδα, τα μάτια δακρύζουν, πονάει το σώμα από το ξένο, αναζητά ελπίδα να πατήσει σε φωτοφόρο χώμα Και τώρα, όμορφη ψυχή μου; Κομματιάστηκες στο σκοτάδι Πόσα έκρυψε η σιωπή μου;… Read More Άτιτλο

Η αλήθεια κυκλο-φορεί στις δυνάμεις της ψυχής· άνθη και Φως ακτινοβολεί ο ήλιος μίας χαραυγής Η παρουσία σου μυστική ενσταλάζει μυρίπνοη τόλμη· ανοίγονται νέοι δρόμοι τούτη τη λαλούσα στιγμή Δίπλα μου – παρών – Εσύ, πορεύεσαι και περιμένεις από τον άδη μ’ ανασταίνεις “Φιλείς με ;” ρωτάς· σιωπή Βαδίζω σε οδούς νωχελικά Ακούω που κρούεις… Read More Παρουσία

Μὰ κι Ἐσὺ μὲ ἀγάπησεςμ’ ἀγάπη πιὸ μεγάλη,μιὰν ἀγάπη ποὺ ὅμοια τηςστὸν κόσμο δὲν εἶν’ ἄλλη! Δὲ σ’ ἔχω διαλέξει ἐγώ,μὰ Ἐσὺ μ’ ἔχεις διαλέξει.Καὶ στὰ βάθη μου ἔγραψεςτὴν ὑπερούσια λέξη. Τ’ Ὄνομά Σου τ’ ἀκριβὸμέσα μου τὄχεις γράψει,καὶ κανένας δὲ μπορεῖνὰ σβήση ἢ νὰ τ’ ἀλλάξη. Τ’ Ὄνομά Σου τ’ ἀκριβὸμέσα μου τὄχεις γράψει,καὶ… Read More Ο ποιμενικός

Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,ἡ ἔρημός μου λαό,τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια. Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδεςτὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ… Read More Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε

Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο Θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι; Κι απ’ ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε Τάφου γη θα μας έχει χωρίζει; Ό,τι αγγίζομε, ακούμε και βλέπουμε Τούτο μόνο ζωή μας το λέμε; Κι αυτό τρέμομε μήπως το χάσουμε Και χαμένο στους τάφους το κλαίμε; Σ’ ό,τι αγγίζομε, ακούμε και βλέπουμε Της… Read More Μήπως; | Γεώργιος Δροσίνης

Το στεφανοσκέπασμα της νύφης που προβαίνει μ’ όλη την παρθενική δόξα στερνοντυμένη, του φωτός ολόβαθα, στο ακόμα χυτό σκότος ντροπαλός κι αχνόφτερος ο μηνυτής ο πρώτος, καταχνιά ασυγνέφιαστης αυγής μες στο χειμώνα, ζώνη αραχνοΰφαντη γύρω στον Παρθενώνα, μεταξένιο σύγνεφο στου αιθέρα τη γαλήνη που σε ανοιγοσφάλισμα ματιού γεννιέται, σβήνει, άλιωτο κι απάτητο, καθάριο, θαμποβόλο, το… Read More Παρθενία| Κωστής Παλαμάς

Απλά πράγματα όλα. Η τάξη τους είναιφροντισμένη απ’ το χέρι σου. Μια δέσμη από χρώματαστο βάζο του χρόνου.Άλλωστε, τιθαρρείς πως στο βάθος είναι η ποίηση; Είναι η γύρητων πραγμάτων του σύμπαντος. Η γύρη σε πράξεις,η γύρη σε οδύνη, σε φως, σε χαρά, σε αλλαγές,σε πορεία, σε κίνηση.Η ζωή κι η ψυχήσ’ ένα αιώνιο καθρέφτισμα μέσα… Read More Ο κόσμος κι η ποίηση | Νικηφόρος Βρεττάκος

Σκέψου λοιπόν, ἀγαπητὲ μου, πόσο μεγάλη εἶναι ἡ χαρά, ἀφοῦ καὶ οἱ οὐράνιες δυνάμεις ἑορτάζουν μαζί μας, γιατὶ χαίρονται μαζί μας γιὰ τὰ δικά μας ἀγαθά. Γιατὶ ἂν καὶ εἶναι δική μας ἡ χάρη ποὺ ἔδωσε ὁ Κύριος, εἶναι ὅμως καὶ δική τους ἡ εὐχαρίστηση. Γι᾿ αὐτὸ δὲν ντρέπονται νὰ ἑορτάσουν μαζί μας. Καὶ γιατί… Read More Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος – Λόγος εἰς τὸ Ἅγιον Πάσχα (απόσπασμα)

Χ ρ ι σ τ ό ς Α ν έ σ τ η ! ! Ο αγώνας, δικός Του, μες τις σκιές του Άδη· της αγάπης μαγνάδι απλώνει ο ερχομός Του. Η καρδιά μου πληρώθηκε με το Αναστάσιμο Φως· Ανέστη ο Χριστός & η γη Αγάπη μυρώθηκε! Με το Φως μαθαίνω της Αγάπης το ήθος… Read More Πάσχα 2025 | Κυριακή 20 Απριλίου

Αυτός ο άνθρωπος ήταν για εκείνον τον άνθρωπο Όπως το ποντισμένο άγαλμα για το νερόο αέρας για το απλωμένο ρούχο Τα σώματά τους ήταν χώμα και νερότου ίδιου κήπου Αλλά ο αέρας έσκισε το ρούχο– η πέτρα φαγωμένη απ’ το νερό Ο κήπος μόνο παραμένει Άκαρπος – όμως κάθε πρωίβρίσκει το χώμα νοτισμένο Ο κήπος… Read More «Ο κήπος» | Παναγιώτης Ιωαννίδης

Τα μάτωσα όλα Χέρια Πόδια Γόνατα Δάκτυλα Κεφάλι Καρδιά Για να καταφέρω να σου μιλήσω. Έμειναν τα μάτια μόνα Να κοιτούν παγωμένα. Σ’ αγαπώ Η τελευταία μου επιθυμία. Πηγή: Κωνσταντοπούλου Νίκη (2017), Εγώ, απέναντι, εκδ. Βακχικόν, σ. [20]

Το περιστέρι του σχολείουκαι το περιστέρι του περιστερώνασυναντήθηκαν στην ταράτσα ενός κουρείου,πάνω σε μια κολώνα. Το περιστέρι του σχολείου γυρνάει και του λέει:«Όποτε σε βλέπω, ένα ερώτημα με καίει.Πώς γίνεται να μη σ’ αρέσει ο γαλάζιος ουρανός;Πώς γίνεται να μη σ’ αρέσει ο ήλιος μας ο λαμπερός;» Το περιστέρι του σχολείου συνεχίζει:«Όποτε σε βλέπω ένα… Read More Το περιστέρι του περιστερώνα | Μυλωνάς Φώτιος

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες. Ποτέ από το χρέος μη κινούντες· δίκαιοι κι ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις, 5 αλλά με λύπη κιόλας κι ευσπλαχνία·γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι, πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε· πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες, πλην χωρίς μίσος για… Read More Θερμοπύλες | Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Θεέ, που βλέπεις τα σπιτάκιατα φτωχά σαν το δικό μου,στείλε στο παράθυρό μουμια φωλιά χελιδονάκια. Θε μου, που ’χεις όλα τ’ άστρα, Θε μου,που ’χεις τ’ αγγελούδια,κάμε τη φτωχή μου γλάστρανα γεμίσει από λουλούδια.  Θε μου, δώσε μου τη χάρηνα ’χω δυο άσπρα περιστέρια,να τους δίνω εδώ στα χέριατο νερό και το σιτάρι! (από το βιβλίο: Zαχαρίας… Read More Προσευχή του μικρού κοριτσιού | Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Κενό στην επικοινωνία ένα άρωμα φροντίδας στο ασανσέρ πόνος αξόδευτος πληγές γιατί; Απλά τα πράγματα. Εγωισμός Χειρισμός Ψέματα “Θα ήθελα να ξέρεις ότι είμαι κοντά σου” Οπτική μέσα από αμαρτίες Αφού τα κομίζεις όλα αυτά, γιατί φοράς το προσωπείο της χαράς; ανέβηκες κατέβηκες ξανά με το ασανσέρ Μα, τα μάτια που με πλησιάζουν –μάλλον όχι… Read More Τα μάτια που με πλησιάζουν

Με λόγια, με φυσιογνωμία, και με τρόπους μια εξαίρετη θα κάμω πανοπλία· και θ’ αντικρίζω έτσι τους κακούς ανθρώπους χωρίς να έχω φόβον ή αδυναμία. Θα θέλουν να με βλάψουν. Αλλά δεν θα ξέρει 5 κανείς απ’ όσους θα με πλησιάζουν πού κείνται οι πληγές μου, τα τρωτά μου μέρη, κάτω από τα ψεύδη που… Read More Αιμιλιανός Μονάη, Αλεξανδρεύς, 628-655 μ.Χ. | Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Στον πατέρα μου Θυμάμαι τον ανήφορο που παίρναμε γι’ αλλού στα μονοπάτια τ’ ουρανού τις νύχτες τ’ αλωνάρι κι ήταν ο κόσμος διάφανος σαν κρύσταλλο γιαλού που κύλαγε στα βάθη του και σπούσε το φεγγάρι. Μπροστά γελούσε τ’ άπειρο και πίσω μας βαθύ σκοτάδι που μεγάλωνε τους παιδικούς μου τρόμους, μα συ μονάχα μου ‘δειχνες… Read More ΘΥΜΑΜΑΙ | Λίτσα Καβάκου – Στρατηγού

Την ώρα π’ άρχιζε το φως κάποιας καινούργιας μέρας, την είδα δίπλα μου στητή ν’ αναμετρά τα πλήθη που τα συντάραζε παλμός σαν κόρφος της μητέρας καθώς βυζαίνει το παιδί την ώρα που γεννήθη. Στην κεφαλή της που κρεμνά το πέπλο του θανάτου, καρφώνει βέλος πορφυρό της χαραυγής το χρώμα, ήλιος στις κόρες των ματιών… Read More ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ | Λίτσα Καβάκου – Στρατηγού

Διαρρήχτες του ήλιου δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν παραμονεύουν με μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια με τ’ άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα με τις πέτρες τών δειλών στα χέρια παραμονεύουν σ’ άλλους… Read More Αστεροσκοπείο | Μίλτος Σαχτούρης

Αν με βλέπαν να στέκομαιόρθιος, ακίνητος, μεςστα λουλούδια μου, όπωςαυτή τη στιγμή,θα νόμιζαν πωςτα διδάσκω. Ενώείμαι εγώ που ακούωκι αυτά που μιλούν. Έχοντάς με στο μέσομου διδάσκουν το φως. Νικηφόρος Βρεττάκος, Φιλοσοφία των λουλουδιών, Artigraf, Αθήνα 1988, Πηγή: Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού (2013), O λόγος ανάγκη της ψυχής. Κείμενα Λογοτεχνίας Β ́ Γυμνασίου. Βιβλίο εκπαιδευτικού,… Read More Σεμινάριο | Νικηφόρος Βρεττάκος

Για ένα κάθισμα για λίγα παραπάνω χρήματα των ψυχών τα αιτήματα θλίψης απάνθισμα ————————- Ποια δικαιοσύνη; Ποιες σπουδές; Της εξουσίας εντολές ντύνεις με δουλοσύνη ————————- Νοιάστηκες για τις γνώμες των ανθρώπων που διοικείς; (γέλιο) Ανταλλάγματα εμφιλοχωρείς σε ψεύτικες συγγνώμες ————————- Χαμηλώνεις τη φωνή εκφράζοντας την οδύνη· δεν αισθάνεσαι αισχύνη στων ανθρώπων την πληγή που προκαλείς… Read More Κάθισμα

Δε σου ζητώ να με αγαπάς η αγάπη δε ζητιέται μέσα στα φύλλα της καρδιάς μοναχή γεννιέται! Πηγή διαδικτυακή εδώ

Στον πεζόδρομο της Ερμού μία μουσικό του δρόμου συναντώ δια-μοιράζει την τέχνη της πανταχού με το ξύλινο καφέ πιάνο, το εκλεκτό Γύρω και κοντά της, περαστικοί/ές άπασες ανθρώπινες μορφές με φωνές που παύουν κι ακούν καλλιτεχνία και πάθος· αρκούν για την πορεία μας στη ζωή κάθε διαδρομή με μουσική ενδύεται και γυμνώνεται ενόσω η Αγάπη… Read More Στον πεζόδρομο της Ερμού

Ζήσε Χόρεψε, Άκου, δες Από καρδιάς… Οραματίσου τ’ αύριο Όπως το νιώθεις και θες. Μην δίνεις χώρο σ’ απαιτήσεις. Μην αυθυποβάλλεσαι σε συνθήκες, Μην παίρνεις τοις μετρητοίς όσα ακούς. Μην κουβαλάς καντάρια άλλων που πόνεσαν Καθόρισε δράσεις, σχέσεις, χώρους, το χρόνο σου, Νιώσε, Τίμησε, Λάμψε.Πηγή: Κατηφέογλου Στέφανος, “Σφυρόκρουση” (2014), εκδ. Βακχικόν, σ. [38].

Με το βλέμμα στο κενό έβαλε το κλειδί στην πόρτα κίνηση μηχανική συγκεκριμένη ασθενική. Κάθε μέρα 9:10. Κίνηση εναρμονισμένη επανειλημμένη. Έβαλε το παλτό στην ντουλάπα κίνηση περιποιητική ως προς το παλτό πιο πολύ. Έβαλε το μεσημεριανό φαγητό στο φούρνο μικροκυμάτων κίνηση καταθλιπτική το ξαναζεσταμένο πιάτο. Έβγαλε τα παπούτσια κι έκατσε στον καναπέ κίνηση καθοριστική για… Read More Ένα ακόμη βράδυ | Κωνσταντοπούλου Νίκη

Μα εκείνη· να τον αγαπά τόσο να συναλγεί μαζί του\ στους πόνους του στους φόβους του στα όνειρά του στις επιθυμίες του στις διεκδικήσεις στα σχίσματα και τις διαιρέσεις στο θυμό για το κοινό καλό στων εχθρών τους τις αφαιρέσεις στης αγάπης τους τις προσθέσεις στων παιδιών τους τις θέσεις στων κορμιών τους τις αντι-θέσεις\… Read More Σ υ ν α λ γ ί α·

Φύσα χαρές στους ανθρώπους μοίρασε δώρα των αρετών σου μύρισε σε νέους τόπους την ανδρεία του σώματός σου ————————— Δρόσισε τ’ άνθη κάμπων με την πνοή του πνεύματος υπό του έρωτος σμιλεύματος ο ήλιος μας ορά λάμπων ————————— Έχει αλήθεια η ματιά σου την αγάπη μου δέξου φωνές ξένων μη ανατρέξου· τύλιξέ με στην αγκαλιά… Read More Και συ την αγάπη μου δέξου

άφησέ με να αν-ιχνεύσω την ανάπτυξή σου είμαι ελλιπής σε αγάπη και βρίσκομαι σε απάτη ζητώντας την κατα-γραφή σου Είμαι επιστήμων και μετρώ την καθημερινότητά σου, αντικείμενα και ξένο θυμό για να επιβεβαιωθώ κοντά σου Ζυγίζω εσέ και τα λόγια στο βάθρο στερεοτύπων απ’ της καρδιάς τ’ αναλόγια απέχω ψυχο-χτύπιων Η κοινωνία της αγάπης; ανεκδοτολογική… Read More δοκιμασία αν-ίχνευσης

Δε με κατάλαβες’ όλη τη νύχταήμουνα πλάι σου, προσπαθούσανα κλείσω τα παράθυρα, πάλευα – όλη νύχτα. Ο αγέρας επέμενε. Άπλωσα τότε τις παλάμες μου πάνω σου σαν δυο φύλλα ουρανού, και σε σκέπασα.Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα δίχως χέρια τον κόσμο. Πηγή: itravelpoetry Νικηφόρος Βρεττάκος- Ολονυχτία, Το βάθος του κόσμου, 1961

Κάποιοι άνδρες δεν το σκέφτονται, λοιπόν. Εσύ όμως ναι: ερχόσουν κι μού έλεγες ότι σχεδόν Μου αγόρασες λουλούδια αλλά Κάτι είχε πάει στραβά. Το ανθοπωλείο ήταν κλειστό. Ή απλά αμφέβαλες- Με σκέψεις που το δικό σου, το δικό μου το μυαλό, Ανακαλύπτουν συνεχώς. Σκέφτηκες κι ανέβαλες, Πως δεν θα ήθελα τα άνθη σου· φοβάμαι. Τότε,… Read More Λουλούδια | Γουέντι Κόουπ

«Επεθύμησα να καθίσω εις τις δροσοκαμάρες του χωριού μου. Τρέχει ο κόσμος σήμερον, τρέχει να υπερβεί τον πλησίον του και τρέχων γηράσκει και μόλις παρά το χείλος του τάφου στέκει να ιδή ότι ήλθεν η ώρα του, ότι είναι γέρων ή ότι κατέστρεψεν το άθλιον του σώμα τρέχων. Είναι ήδη αργά! Παρήλθεν ο βίος χωρίς… Read More Τρέχει ο κόσμος σήμερον […] | Νικόλαος Γύζης

Ήρθε. Και φώτισε την καταπακτή μου. Κι’ έγινε φως. Ήταν ο ουρανός; Δεν ξέρω. Ένα μόνο ξέρω Πως έχασα τη γη. Ήρθε. Και ξοπίσω της έτρεχαν ξυπόλυτες Ένα κοπάδι ξέπλεκες ακτίνες Παίζοντας κρυφτούλι με τους ατμούς. Ήρθε. Κι’ έφυγε τρομαγμένη η πίσα Σκορπώντας της τα μαύρα της δάκρυα Ενώ κάτι μεθυσμένοι κορυδαλοί Ανεβοκατέβαιναν σα σαλτιμπάγκοι.… Read More «Ερωτικό» – Οι 7 κύκλοι της μοναξιάς | Μενέλαος Λουντέμης

Το παρελθόν ειν’ όνειρον, πόθων σπασμοί, ελπίδες, Και το παρόν μαστίζουσιν εισέτι καταιγίδες Μας πλήττει πρώτον ο Θεός την ευτυχίαν στέλλων, Ελπίζω εις το μέλλον. Το παρελθόν ήτο μικρός τις κόκκος εις το χώμα, Και το παρόν δενδρύλλιον πατούμενον ακόμα, Δένδρον θα γίν’ εις τον Θεόν τους κλάδους αποστέλλον, Ελπίζω εις το μέλλον. Το παρελθόν… Read More Ελπίζω εις το μέλλον | Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος

Γύρω της κοντά της στο πανεπιστήμιο και στους χώρους εργασίας μιλούσαν για εμπιστοσύνη· οι κοινωνικοί επιστήμονες για τους θεσμούς και τα συστήματα· οι ψυχολόγοι ως προς τον εαυτό και τις δυνάμεις της· οι πολιτικοί επιστήμονες για το κοινοβούλιο, τη δικαιοσύνη, τις πολιτικές πράξεις· οι διεθνολόγοι για τους συνασπισμούς της ευρώπης – όπως και εάν ονομάστηκαν… Read More Έμπιστο φως

Ο πατέρας της στρατιωτικός συνταξιούχος πλέον για να την αγαπήσει ως παιδί έμαθε να είναι κόρη γελαστή, ήσυχη Έτσι παρέμεινε κι όταν μεγάλωσε Σπούδασε γελαστή κι ήσυχη παντρεύτηκε στρατιωτικό απέκτησαν μία κόρη Κι έπειτα; Έβλεπε ως εχθρό της τις γυναίκες εκείνες, τις γελαστές κι αν-ήσυχες τις ενδεδυμένες αγνότητα κι ελευθερία Για να τις προσεγγίσει ήθελε… Read More Η κυρία του κυρίου

Ω σεις οι ονομάζοντες υπόκρισιν τον θρήνον, οι την μαινάδα ποίησιν επευφημούντες μόνον, σεις οι καλούντες ξενικά το δάκρυ και τον στόνον, δεν έχετε λοιπόν φωνήν χειλέων ανθρωπίνων; Υπό ωραίον ουρανόν η μοίρα μετεβλήθη, και άλλη πάλλει, άτρωτος καρδία εις τα στήθη; Πότε δεν εθρηνήσατε; το κλίμα της Ελλάδος, αποκαλύπτον ουρανόν βαθύτερον των άλλων, δεν… Read More [Ω, σεις…] |Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος

Πολλοί αγαπούν τη φήμη· θρέφει το “εγώ”, τα επιφανειακά επιτεύγματα,όσα δεν αγάπησα στον εαυτό μου ΕΓΩ, όσα δεν μου αναγνωρίζωΑρκετοί αρέσκονται στην κολακεία· ποτίζει την κενή δόξα της ψυχής δημιουργεί τις ονομαζόμενες σχέσεις (;) εξουσίας (;) ή δύναμης (;) ή φιλίας (;)Άλλοι σταλά-ζουν δηλητήριο με τη γλώσσα· όμως, η γλώσσα υπάρχει για να διαλαλείς αλήθειες… Read More Παρα-ποίηση ανθρώπινου βίου

Στο παγκάκι καθήμενη μελετούσεανήσυχα τις σημειώσεις κοιτούσεπριν την πύλη της αίθουσας διαβείστα Δικαιώματα για να εξεταστεί Κοινων – ική Πολιτική κοινων – ική δικαιοσύνη κοινων – ικές ανάγκες κοινων – ικός επιμερισμός της οικονομικής ανάπτυξης όροι σημαντικοί για τις Επιστήμεςιδιαίτερα για όλες τις ομάδες εκείνεςπου ονομάστηκαν “ευάλωτες”, “ευπαθείς”υπό το ήσυχο βλέμμα επιστημόνων της γης Στο… Read More Αριθμητική

Οι απλοί άνθρωποι, αυτοί που τα ονόματά τους δεν μπαίνουν σε βιβλία ιστορίας, είναι αυτοί που δημιουργούν την ιστορία.Πηγή: https://www.sansimera.gr/quotes/authors/355

Φθινόπωρο | Ράινερ Μαρία Ρίλκε  Τα φύλλα πέφτουν, πέφτουν λες από ψηλά,σαν να ξεράθηκαν οι κήποι τ’ ουρανού·πέφτουν με μι’ άρνηση στο στόμα του κενού. Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά,από τ’ αστέρια προς τη μοναξιά. Όλοι μας πέφτουμε. Το χέρι αυτό που γράφει.Δες, όλα γύρω χάνονται στα βάθη. Είναι όμως Κάποιος που… Read More 7 επιλεγμένα ποιήματα για το φθινόπωρο

Να έχουμε εύφορο φθινόπωρο, ακούγοντας τα λόγια της φύσης στα κίτρινα φύλλα, στο φειδωλό φως τ’ ουρανού και στη ζεστασιά ψυχής αγαπημένων μας προσώπων! Κωνσταντίνα Λάππα

ΣΤ΄ Πότε θα ξαναμιλήσεις; Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας. Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη ριζώνουν θρέφουνται με το αίμα. 5 Όπως τα πεύκα κρατούνε τη μορφή του αγέρα ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί το ίδιο τα λόγια φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου 10 κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί. Ίσως… Read More Τρία κρυφά ποιήματα | Επί σκηνής | Γιώργος Σεφέρης

Ὅλοι βλέπουν ὁράματακανεὶς ὡστόσο δὲν τ᾿ ὁμολογεῖ·πηγαίνουν καὶ θαρροῦν πὼς εἶναι μόνοι.Τὸ μεγάλο τριαντάφυλλοἤτανε πάντα ἐδῶστὸ πλευρό σου βαθιὰ μέσα στὸν ὕπνοδικό σου καὶ ἄγνωστο.Ἀλλὰ μονάχα τώρα ποὺ τὰ χείλια σου τ᾿ ἄγγιξανστ᾿ ἀπώτατα φύλλαἔνιωσες τὸ πυκνὸ βάρος τοῦ χορευτῆνὰ πέφτει στὸ ποτάμι τοῦ καιροῦ –τὸ φοβερὸ παφλασμό. Μὴ σπαταλᾷς τὴν πνοὴ ποὺ σοῦ χάρισετούτη… Read More Θερινὸ Ἡλιοστάσι-Β´| Γιῶργος Σεφέρης

T’ άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτηςεπιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν. T’ άσπρο χαρτί μιλά με τη φωνή σου,τη δική σου φωνήόχι εκείνη που σ’ αρέσει·μουσική σου είναι η ζωήαυτή που σπατάλησες.Mπορεί να την ξανακερδίσεις αν το θέλειςαν καρφωθείς σε τούτο τ’ αδιάφορο πράγμαπου σε ρίχνει πίσωεκεί που ξεκίνησες. Tαξίδεψες, είδες πολλά φεγγάρια πολλούς ήλιουςάγγιξες νεκρούς και… Read More Θερινό Ηλιοστάσι, Η’ | Γιώργος Σεφέρης

Τη φλόγα τη γιατρεύει η φλόγα όχι με των στιγμών το στάλαγμα αλλά μια λάμψη, μονομιάς· όπως ο πόθος που έσμιξε τον άλλο πόθο κι απόμειναν καθηλωμένοι ή όπως ρυθμός της μουσικής που μένει εκεί στο κέντρο σαν άγαλμα αμετάθετος. Δεν είναι πέρασμα τούτη η ανάσα οιακισμός κεραυνού. Πηγή: Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, Γιώργος Σεφέρης (1900-1971),… Read More Πάνω σε μια χειμωνιάτικη αχτίνα (Ζ΄) | Γιώργος Σεφέρης

Στάχτη από τον ουρανό Τζιτζίκια που επιμένουν να τρυγούν τον χυμό ευπρόσωπων δέντρων του δρόμου Τεχνητά νερά που διασταυρώνονται σα σπαθιά στην πλατεία Ελευθερίας, περιβάλλοντας ένα άγαλμα ανδρός Μάχη με τις φλόγες φλόγες που καταστρέφουν που αφαιρούν Γιατί υπάρχει κι άλλη φλόγα· αυτή που καθαρίζει θερμαίνει φωτίζει· η φλόγα που ομολογεί ψυχή ζώσα εν τη… Read More Εν τη σιωπή ή Η άλλη φλόγα

Μαζεύοντας κοχύλιαέκοψε το δάχτυλό της το μικρό Μια οπή στην ομορφιά της Μια στάλα ανάμνησης ενός έρωτα τετελεσμένου Ένας πόνος κατευθείαν από το βυθό του καλοκαιριού Το αίμα που έσταξεΉταν γλυκό Το πήρε ο ήλιος Μισό για τη ΔύσηΜισό για την Ανατολή Νίκος Φωτόπουλος, «Δάνειος χρόνος»- Ποίηση 1996-2016, εκδ. Μανδραγόρας, 2018, Απ΄τη Συλλογή Το Αίνιγμα… Read More Οπή στην Ομορφιά | Νίκος Φωτόπουλος

Υπάρχω, άρα αγαπώ την αισθαντικότητά σου όλη που μου έριξε ένα βλέμμα μέσα απ’ το ανυπεράσπιστό σου πρόσωπο αμέσως. Αγαπώ, άρα υπάρχω. Πηγή: Rollo May (2017), Το θάρρος της Δημιουργίας, εκδ. Αρμός, βλέπε ειδικότερα την υποσημείωση 63 (σ. 212) που γράφει τα εξής: “Ένας φίλος μου, όταν διάβασε αυτό το κεφάλαιο σε χειρόγραφη μορφή, μου… Read More Αγαπώ, άρα υπάρχω

13 Αυγούστου 2011 Χάρηκα πάρα πολύ χθες που έλαβα την κάρτα σας κι έμαθα ότι κάνετε διακοπές σε ένα ωραίο μέρος, απο αυτά που όλοι ονειρευόμαστε. Βρίσκεστε, λοιπόν, στις ομίχλες της Σκωτίας. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι “κλέψατε” χρόνο για διακοπές με την έννοια ότι τον στερήσατε από κάποιον άλλον, ασθενή σας ή μη. Μάλλον… Read More Το αλάτι της ζωής | Françoise Héritier

Είναι η ελπίδα ένα πράγμα με φτερά που κουρνιάζει στην ψυχή μου και δίχως λέξεις τραγουδάει τον σκοπό χωρίς ποτέ να σταματάει. Και πιο γλυκά Ακούγεται στην θύελλα Επαίσχυντη πρέπει να είναι η καταιγίδα που μπορεί να ταράξει το μικρό πουλί, που κράτησε τόσους πολλούς ζεστούς. Το έχω ακούσει στην πιο παγωμένη γη, Και στην… Read More ΕΛΠΙΔΑ

Εὐλογία, ἀγάπη εἰρήνη καὶ συμπόνιαθέλει κάθε ἀπελπισμένοςκαὶ αὐτὰ δοξολογεῖὅταν εἶναι εὐτυχισμένος. Εὐλογία, ἀγάπη, εἰρήνη καὶ συμπόνιαεἶναι ὁ Δημιουργὸςκαὶ παιδί του ἀγαπημένοκάθε ἄνθρωπος καλός. Ἡ συμπόνια ἔχει πρόσωπο ἀνθρώπου,ἡ εὐλογία ἔχει ἀνθρώπινη καρδιά,ἡ ἀγάπη ἔχει ἀνθρώπινη μορφὴκι ἡ εἰρήνη ροῦχο ἀνθρώπινο φορᾶ. Εὐλογία, ἀγάπη, εἰρήνη καὶ συμπόνιαὅταν θέλει ὁ ἀπελπισμένος,ἕναν ἄνθρωπο ζητάει,γιὰ νὰ εἶναι εὐτυχισμένος. Εὐλογία,… Read More Ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ

Γενικά, το διάβασμα της απαλάμης, της γραφής ή του προσώπου Είναι μια δουλειά μετάφρασης, αφού ο αξιοπρεπής Κύριος, συχνότατα είναι Ένας ξελογιαστής και η σοβαρή μαθητριούλα δίνει Και τη ζωή της για να της ζητήσουνε να μείνει,Όμως το σώμα της γριάς αυτής δηλώνει ακριβώς τη σκέψη της.Ο Ρόσιαρχ ή ο Μπινέ δεν θα μπορούσαν να… Read More Το μοντέλο

Τ’ ανώτερα μαθηματικά μου τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας. Ιδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα: 1. Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις. 2. Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα δίνει πάντοτε το σχήμα… Read More Οδυσσέα Ελύτη, «Μυρίσαι το άριστον. XIV»

Πετάξατε ενάντιά μου λάσπη. Μα τόση,που πάνω στη σάρκα αισθάνομαι, λες,μια αχλαδιά, μια συκιά μπορεί να φυτρώσει,ή, και ένα δάσος, με δέντρα κι ελιές. Στο δάσος κι εσείς να πάτε, μπορείτε,για θήρα, μαζί με σκυλιά και ζαγάρια.Στα δέντρα, ψηλά στα κλαδιά ν’ ανεβείτε,να φάτε κυδώνια, μουριές, κουκουνάρια.Υψώνεται η λάσπη επάνω στο σώμα,και πράσινα δέντρα προβάλλουν… Read More Στους αντιπάλους μου

Σήμερα η κίνηση όλoυ του κόσμου είναι ένας φλοίσβος. Παραιτήθηκε η θάλασσα να γυρεύει κι οι ευκάλυπτοι δε θέλουνε τίποτα. Σήμερα, οι εφημερίδες δεν έγραψαν για τον πόλεμο τίποτα. Ο ουρανός, διαυγής, κυματίζει το χρώμα του δίχως περίσκεψη. Η ψυχή μου, ψηλότερα, φέρεται επί των υδάτων του σύμπαντος. Νικηφόρος Βρεττάκος, Ποιητής και Πεζογράφος, Πηγή: https://users.sch.gr/ipap/Ellinikos_Politismos/logotexnia/ly2-058.htm

Ἀνάσκαψα ὅλη τη γῆ νὰ σὲ βρῶ.Κοσκίνισα μὲς τὴν καρδιά μου τὴν ἔρημο· ἤξεραπὼς δίχως τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι πλῆρεςτοῦ ἥλιου τὸ φῶς. Ἐνῷ, τώρα, κοιτάζονταςμὲς ἀπὸ τόση διαύγεια τὸν κόσμο,μὲς ἀπὸ σένα – πλησιάζουν τὰ πράγματα,γίνονται εὐδιάκριτα, γίνονται διάφανα –τώρα μπορῶν᾿ ἀρθρώσω τὴν τάξη του σ᾿ ἕνα μου ποίημα.Παίρνοντας μία σελίδα θὰ βάλωσ᾿ εὐθεῖες… Read More Ὁ ἄνθρωπος, ὁ κόσμος καὶ ἡ ποίηση

Χωρὶς τὴ μαθηματικὴ τάξη, δὲν στέκειτίποτε: Οὔτε οὐρανὸς ἔναστρος,οὔτε ρόδο. Προπαντὸς ἕνα ποίημα.Κι εὐτυχῶς ὅτι μ᾿ ἔκανε ἡ μοῖρα μουγνώστη τῶν μουσικῶν ἀριθμῶν,ὅτι κρέμασε μίαν ἀχτίνα ἐπὶ πλέοντὸ ἄστρο τῆς ἡμέρας στὴν ὅρασή μουκαὶ κάνοντας τὰ γόνατά μου τραπέζιἐργάζομαι, ὡς νά ῾ταν νὰ φτιάξωἕναν ἔναστρο οὐρανό, ἢ ἕνα ρόδο. Νικηφόρος Βρεττάκος, Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος –… Read More Οἱ μουσικοὶ ἀριθμοί

Σ’ έναν κόσμο που τίποτα δεν ξέρει από φως,ήταν βέβαιο πως δεν θα με γνώριζαν.Είχα έρθει απ’ το μέλλον με πρόσωποαλλιώτικο κ’ εκεί που ο πόλεμος λεγότανειρήνη, δεν είχα τόπο. Ωστόσο το μέλλονεκείνο θα ρθεί. Κ’ οι πύλες θ’ ανοίξουν,συνοδευόμενη από παιδικές φυσαρμόνικες,να περάσει η πομπή με την π ο ί η σ η – α… Read More Αποκατάσταση

Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος πηγαίνει κλαίγονταςΚανεὶς δὲν ξέρει νὰ πεῖ γιατίΚάποτε νομίζουν πὼς εἶναι οἱ χαμένες ἀγάπεςΣὰν κι αὐτὲς ποὺ μᾶς βασανίζουνε τόσοΣτὴν ἀκροθαλασσιὰ τὸ καλοκαίρι μὲ τὰ γραμμόφωνα Οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι φροντίζουν τὶς δουλειές τουςἈτέλειωτα χαρτιὰ παιδιὰ ποὺ μεγαλώνουνΓυναῖκες ποὺ γερνοῦνε δύσκολαΑὐτὸς ἔχει δυὸ μάτια σὰν παπαροῦνεςΣὰν ἀνοιξιάτικες κομμένες παπαροῦνεςΚαὶ δυὸ βρυσοῦλες στὶς κόχες τῶν… Read More Αφήγηση

Φως Επουράνιο Ζείδωρο Ανέσπερο – Φως της Παναγάπης Του – ελθέ στην καρδιά μας ευωδιάζοντας ειρήνη κι αφθαρσία!

Παράτησα τα ουράνιαΚαι ντύθηκα την ύληΚι’ αισθάνθηκα στα χείληΤη δίψα του φιλιού. Αισθάνθηκα στα σπλάχναΤου στεναγμού τη φλέβα,Κ ‘είπα σεμνά στην ΕύαΤραγούδια τ’ουρανού. “Ανέβα, ανέβα, ανέβα”Μου φώναζαν τα ύψη,Κ’ εγώ μέσα στη θλίψιΖητούσα να κρυφτώ. “Ανέβα, ανέβα, ανέβα”,Μου φώναξαν τ’ αστέρια,Κι άνοιξα ευθύς τα χέριαΣτη γη να σταυρωθώ. Στέφανος Μαρτζώκης, Έλληνας ποιητής, από τους τελευταίους… Read More Ο Σταυρός

Θέλω να πω ότι κάθε νύχτα έπρεπε να τα παίζω όλα, και μάλιστα χωρίς να ’ναι κανείς στην άλλη πλευρά του τραπεζιού – κανείς; αστείοι που είμαστε – αντίκρυ μου εκεί, κάθε νύχτα, στέκεται ο Θεός, εγώ προσπαθώ να του ξεφύγω, εφευρίσκω πανουργίες, θανάσιμα αμαρτήματα, κάνω αποτρόπαιες σκέψεις, αλλά Εκείνος με διεκδικεί ολόκληρο, λυσσάω που… Read More Πανάρχαια Αντιδικία

Η ΔΟΞΑ ΤΩΝ ΨΑΡΩΝΣτῶν Ψαρῶν τὴν ὁλόμαυρη ράχιπερπατῶντας ἡ Δόξα μονάχημελετᾷ τὰ λαμπρὰ παλληκάριακαὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ,γινωμένο ἀπὸ λίγα χορτάρια,πού ’χαν μείνει στὴν ἔρημη γῆ. Διονύσιος Σολωμὸς Πηγή: Ηλεκτρονικό περιοδικό Fractalart [ https://www.fractalart.gr/25-martiou-sxolika-vivlia/ ] ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΡΗ Μεσάνυχτα ὁ πυρπολητὴς ἐγύρισεκαὶ πήδησε ἀπ’ τὸ γρήγορο καΐκιπιστός, νὰ φέρη μὲ τὰ πόδια ὁλόγυμναστὴν ἐκκλησιὰ… Read More Δύο ποιήματα για την εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου

1. Η μητέρα | Γεώργιος Βιζυηνός Πώς να πειράξω τη μητέρανα κάμω εγώ να λυπηθεί,που όλη νύχτα κι όλη μέραγια το καλό μου προσπαθεί; Πώς ν’ αρνηθώ ή ν ‘ αναβάλωό,τι ορίζει κι απαιτεί,αφού στη γη δεν έχω άλλοκανένα φίλο σαν αυτή; Αυτή στα στήθη τα γλυκά τηςμε είχε βρέφος απαλό,με κάθιζε στα γόνατά τηςκαι… Read More Τρία ποιήματα για εσένα!

Τοπίο Ερειπωμένοι τοίχοι. Εγκατάλειψη….Περασμένες μορφές κυκλοφορούνε αδιάφοραΧρόνος παλιός χωρίς υπόστασηΤίποτα πια δε θ’ αλλάξει δω μέσα.Είναι μια ήρεμη σιωπή, μην περιμένεις απάντησηΚάποια νύχτα μαρτιάτικη χωρίς επιστροφή,Χωρίς νιότη, χωρίς έρωτα, χωρίς έπαρση περιττή.Κάθε Μάρτη αρχίζει μιαν Άνοιξη. Το βιβλίο σημαδεμένο στη σελίδα 16.Το πρόγραμμα της συναυλίας για την άλλη Κυριακή.  Μανώλης Αναγνωστάκης από τις «Παρενθέσεις» 1956. Πηγή:… Read More Τρία Ποιήματα για την Άνοιξη

Του νέου χρόνου ζήτησα όλοι οι καλοί μου φίλοι να ‘ναι με το χαμόγελο συνέχεια στα χείλη

Τὴν ἅγια νύχτα τή Χριστουγεννιάτικηλυγοῦν τὰ πόδιακαὶ προσκυνοῦν γονατιστὰ τὴ φάτνη τουςτ’ ἄδολα βώδια. Κι’ ὁ ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τασταυροκοπιέταικαὶ λέει μὲ πίστη ἀπ’ τῆς ψυχῆς τ’ ἀπόβαθα,Χριστὸς γεννιέται! Τὴν ἅγια νύχτα τὴ Χριστουγεννιάτικηκάποιοι ποιμένεςξυπνοῦν ἀπὸ φωνὲς ὕμνων μεσούρανεςστὴ γῆ σταλμένες. Κι’ ἀκούοντας τὰ Ὡσαννὰ ἀπ’ ἀγγέλων στόματαστὸ σκόρπιο ἀέρα,τὰ διαλαλοῦν σὲ χειμαδιὰ λιοφώτισταμὲ τὴ… Read More Νύχτα Χριστουγεννιάτικη