Οι ακτίνες του ήλιου θάλπουν τα σώματά μας Η αύρα της θάλασσας ενώνεται με την ανάσα μας Πολύσχημα χαλίκια στην ακροθαλασσιά κοιτάζουν Τα χέρια σου διαδρομές της Άνοιξης Τα μάτια σου θέλγητρα δικαιοσύνης Το σώμα σου καθρέπτης του επέκεινα Δίπλα σου Κάθε λέξη ελεύθερο φως Κάθε όνειρό μου μια αλήθεια Κάθε στιγμή μια αιωνιότητα. [24… Read More Δίπλα σου

Μην με πλησιάζεις Δεν βλέπεις; Ιδού οι πληγές μου Κοίτα Μικρές και μεγάλες απτές και μη έγιναν από ανθρώπους που νόμιζαν πως έχουν δύναμη πως υπηρετούν πως προστατεύουν Εγώ ξεκίνησα με όραμα με αγνότητα με αγάπη Εκείνοι εκκίνησαν από άλλο λιμάνι Οι δρόμοι που επέλεξα να περπατήσω είναι απροσπέλαστοι για αυτό σου λέω μην με… Read More Δρόμοι απροσπέλαστοι

Μέσα στην αρμονία της σιωπής από τα τάλαντα της ψυχής προβάλλει σαν ζεστή ανάσα η σκέψη σε μορφή αυγής Ελεύθερο φως απλώνεται παρθενική λέξη αρθρώνεται σε εδάφη πεπερασμένα κι η έμπνευση στιλβώνεται Η πρώτη λέξη προσκαλεί την επόμενη που δεν αργεί να απλώσει το χέρι της για να χορέψουνε μαζί Η μουσική φέρει ελευθερία και… Read More Η δημιουργία ενός ποιήματος

Περιμένω ψηλά στον πρωινό ουρανό σε κάποια πλευρά του ορίζοντα να σας δω να πετάτε αγέρωχα κι ύστερα να χαμηλώνετε στη γειτονιά μου Το ταξίδι αλαργινό Άραγε, φθάσατε στον προορισμό σας; [27 Φεβρουαρίου 2018]

Κοίτα πώς χάνονται οι δρόμοι μες στους ανθρώπους… τα περίπτερα πως κρυώνουνε απ’ τις βρεγμένες εφημερίδες ο ουρανός πως τρυπιέται στα καλώδια και το τέλος της θάλασσας από το βάρος των πλοίων πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες στο τελευταίο δρομολόγιο και το λάθος εκείνου που κατέβηκε στην πιο πριν στάση τα αφημένα ρούχα στο… Read More Κοίτα πώς χάνονται οι δρόμοι