Ετούτα τ’ άσπρα βότσαλα στο γυμνό σου τραπέζι λάμπουν στον ήλιο. Κανένας δε μαντεύει από ποιους βυθούς ανασύρθηκαν. Κανένας δεν υποπτεύεται με τι ριψοκίνδυνες καταδύσεις τ’ ανέβασες· με τι στερήσεις κι αρνήσεις τ’ απέσπασες από τα νύχια κοραλλόδεντρων και βράχων. Γι’ αυτό λαμποκοπούν τόσο λευκά με τη σεμνή τους περηφάνια ν’ αποσκεπάζουν το σκοτάδι της… Read More Τ’ άσπρα βότσαλα

Πολύ μακριά στα βάθη τ’ ουρανού Ζούνε δυο μικρά χαριτωμένα άστρα Που αιώνια απομακρύνονται το ένα απ’ τ’ άλλο Κι αιώνια προσπαθούνε να πλησιάσουν. Απλώνουν τα φτερά τους τ’ αραχνοΰφαντα Για να ‘ρθουνε το ένα δίπλα στο άλλο Αλλά και τα δυό τους φεύγουν προς τα πίσω κάθε φορά που πρόκειται ν’ αγγίξουν. Τζένη, γνωρίζεις… Read More Τα δυο αστέρια

Τώρα ποὺ ὅλοι σοῦ στέλνουνε ὁλόθερμες εὐχὲς ὁ δρόμος μπρὸς σ᾿ ἀνοίγεται μὲ ἄνθη στολισμένος Σὲ συνοδεύουν τἄσματα τὰ γέλοια κ᾿ οἱ χαρές κι ὁ δρόμος Σου μοσχοβολᾶ μὲ ρόδο ποὖν σπαρμένος Τώρα ποὺ τὰ πουλάκια ἀκόμα μὲ λαχτάρα Χίλιες εὐχὲς σοῦ στέλνουν μ᾿ ὁλόγλυκεια φωνή πρόσεξε καὶ στ᾿ ἀγέρι νὰ δῆς μὲ τί γλυκάδα… Read More Η ευχή μου

Τον όµορφο σταυρό µου Τον έχω στο λαιµό. Το θέλω σύντροφό µου Κι αχώριστο φρουρό. Καθόλου δε φοβάµαι και δεν καρδιοχτυπώ, γιατί έχω το σταυρό µου σαν φάρο φωτεινό. Τον όµορφο σταυρό µου τον έχω στο λαιµό κι έχω πάντα µαζί µου τον ίδιο το Χριστό.

Πράγματι ἡ νύχτα μὲ συμφέρει. Πρῶτα-πρῶτα ἐλαττώνει τὶς φιλοδοξίες· ὕστερα διορθώνει τὶς σκέψεις· ἔπειτα συμμαζώνει τὴ θλίψη καὶ τὴν κάνει ὑποφερτότερη τὴ σιωπὴ μὲ σέβας ἀνατέμνει· ἐξαίρει τὴν ὄσφρηση μὰ προπάντων ἡ νύχτα περιζώνει. Νίκος Καρούζος, 1926-1990, ποιητής.