Της λέγανε πως η μαμά πήγε στον ουρανό ο θεός τη φροντίζει και της δίνει μέλι και στα μαλλιά της ανθίζουν λουλούδια στα σαράντα την πήρανε μαζί τους το συμφωνήσαν να μην κλαίνε και να μιλούν για το μέλι και τον ουρανό που είναι μεγάλος κι όμορφος γεμάτος περιπάτους και πορτοκαλιές μα εκείνη δεν άκουγε… Read More Ο άλλος κόσμος-Στη Χριστίνα

Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων ἢ ἔστω μνημόσυνα. Ὅταν δὲν ἔχετε μαντέψει τὴ δύναμη ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου. Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο. Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια ὁ Νοστράδαμος. Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ… Read More Ῥομαντικὸς ἐπίλογος

Τι χρώμα να `χει ο έρωτας, τι χρώμα να `χει η μοναξιά, σαν βγαίνει νύχτα παγανιά το στρογγυλό φεγγάρι… Κοιμούνται μέσα στην καρδιά τα όνειρα και τα πουλιά ποιος θα `ρθει να τα πάρει; Σαν της φωτιάς το πάτημα, σαν της σιγής το άγγισμα, πάει η ζωή μου όλη στου κόσμου το περβόλι. Τι χρώμα… Read More Χρώματα

Κωπηλατώ στη μέση του γαλάζιου Πίσω μου οι αδύναμοι λύχνοι Πρόσωπα στη στάση του αποχωρισμού Σκιές που βιάστηκαν να λησμονήσουν Μετέωρες! Χρήστος Κεραμίδης, Ποιητική συλλογή “Ο Αύγουστος που περιμένω”.

Ήρθες σπίτι μου μέσα στα αίματα. Σε πήρα αγκαλιά σε έπλυνα σου φόρεσα ρούχα καθαρά σ’ έβαλα να ξαπλώσεις. Ύστερα με ζήτησες ήρθα δίπλα σου και ξάπλωσα έψαξα να βρω τις πληγές σου μα τι παράξενο σ’ όλο σου το σώμα δεν βρήκα καμιά. Μου έκανες νόημα έσκυψα το κεφάλι και μου ψιθύρισες στ’ αυτί… Read More Οι πληγές