Φαίνεται πως δεν έχεις τίποτα να πεις, αφού ολόκληρη ζωή μιλάς. Χρίστος Λάσκαρης, 1931-2008, ποιητής

«…. Τα πάντα τριγύρω του μελωδίες τού έστελναν κι αυτός απ’ το χέρι τις έπιανε και μαζί τους θροούσε Λεξούλες κρυφές στο νου του χώνονταν και νόμιζε πως Θεών κρατούσε το χέρι Έστρωσε ο ιδρώτας αλάτι στο καυτό πρόσωπό του κι η Αρμύρα του ‘δωσε χαρτί και μολύβι Γράψε του είπε γι’ Αυτά που σκέφτεσαι… Read More «Οι Βουές των Αιώνων»

Λέμε εμείς κι εννοούμε εγώ λέμε εσύ κι εννοούμε πάλι εγώ λέμε αυτός κι εννοούμε πάλι εγώ. Στην ουσία μόνο με το εγώ μπορούμε να εννοήσουμε κάποιον άλλο. Τίτος Πατρίκιος, 1928-, ποιητής, μεταφραστής και πεζογράφος

Το πλούσιο σπίτι είχε στην είσοδο έναν καθρέπτη μέγιστο, πολύ παλαιό· τουλάχιστον προ ογδόντα ετών αγορασμένο. Ένα εμορφότατο παιδί, υπάλληλος σε ράπτη (τες Κυριακές, ερασιτέχνης αθλητής), στέκονταν μ’ ένα δέμα. Το παρέδοσε σε κάποιον του σπιτιού, κι αυτός το πήγε μέσα να φέρει την απόδειξι. Ο υπάλληλος του ράπτη έμεινε μόνος, και περίμενε. Πλησίασε στον… Read More Ο καθρέπτης στην είσοδο

Εἶναι ψυχὲς πλασμένες ἀπὸ μάρμαρο κι ἄλλες ἀπὸ χαμόγελο, εἴτε πόνο. Εἶναι καὶ μιὰ πλασμένη ἀπὸ τριαντάφυλλα, ὅμως ἐκείνη δὲ τὴ φανερώνω! Πόσο ἡ καρδιά μου θά ῾τρεμε, ἂν τὴν ἔλεγα! Βάνω μία κλειδαριὰ γερὴ στὸ στόμα! Τόσοι σοφοὶ ποὺ βρίσκονται τριγύρω μου καὶ δὲ τὴ μάντεψε κανεὶς ἀκόμα; Εἶναι ψυχὲς πλασμένες ἀπὸ κρύσταλλο κι… Read More Μυστικό…