Μια επιπόλαια κίνηση και το τζάμι ραγίζει. Τώρα θυμίζει τραύμα μελλοθάνατου, που περιμένει την ύστατη στιγμή. Μοιάζει μουντζούρα, που χαιρέκακα σπάει τη μονοτονία του λευκού. Κι εσύ, μες στο σπασμένο τζάμι καθρεφτίζεις την εικόνα σου, σαν τραγική φιγούρα σ’ ένα δράμα και όλης της ζωής σου η παράσταση είναι το τζάμι το σπασμένο που κοιτάζεις.… Read More Το σπασμένο τζάμι

Είσαι ο ουρανός ο απέραντος κι είσαι κι η μικρή φωλιά […]. Η ακτίνα Σου έρχεται απάνω σε τούτη τη γη, τη δική μου, με αγκαλιά ορθάνοιχτη, όλη την ημέρα, για να φέρει σα γυρίσει πίσω στα πόδια Σου σύννεφα γινωμένα από τα δάκρυά μου, από τους στεναγμούς μου κι από τα τραγούδια μου […].… Read More Είσαι ο ουρανός απέραντος

Ήθελα νάμουν γλύπτης να φτιάξω το άγαλμά σου, νάμουν ζωγράφος να φτιάξω το πορτρέτο σου, νάμουν τραγουδιστής να υμνώ την ομορφιά σου. Μα είμαι άνθρωπος απλός και σ’ έχω στην καρδιά μου. Θεοχάρης Παπαδόπουλος, 1978-

Λίγο ακόμα θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο τη θάλασσα να κυματίζει λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα. Γιώργος Σεφέρης, 1900-1971, συλλογή “Μυθιστόρημα”.

Έφυγε σηκώνοντας κάποιες αποσκευές. Καθώς τον βάραιναν τις πέταξε στο δρόμο. Καθόλου δεν αλάφρωσε, αφού επιμένει να κρατά τόσες και τόσες αναμνήσεις. Θεοχάρης Παπαδόπουλος, 1978-