Ξέρεις πόσο είναι οδυνηρό να ζεις σ’ ένα μέρος χωρίς να γνωρίζεις την ιστορία του; Απόκρημνος ίσκιος, αγνοώντας τον προορισμό του. Περιφέρομαι ανάμεσα από ακέφαλα αγάλματα και ακρωτηριασμένες κολώνες. Μερικές από αυτές βρίσκονται μέσα στο ρέμα, με τίποτα η ορμή του νερού δεν είναι ικανή να τις μετακινήσει. Τις βυθίζει στη λάσπη όλο και περισσότερο.… Read More Χωρίς ιστορία

Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες. Όλοι, μικροί, μεγάλοι, ετοιμαστήτε. Μέσα στες εκκλησιές τες δαφνοφόρες. Με το φως της χαράς συμμαζωχτήτε. Ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες. Ομπροστά στους Αγίους και φιληθήτε. Φιληθήτε γλυκά, χείλη με χείλη. Πέστε Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι. Διονύσιος Σολωμός, 1798-1857

Για την αγάπη σου εγώ ανέβηκα εις τον Σταυρό. Για την αγάπη τη δική μου τι έκανες εσύ παιδί μου;

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα — χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια. Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων· τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά. Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των, και με λυπεί το πρώτο φως… Read More Κεριά

Μια επιπόλαια κίνηση και το τζάμι ραγίζει. Τώρα θυμίζει τραύμα μελλοθάνατου, που περιμένει την ύστατη στιγμή. Μοιάζει μουντζούρα, που χαιρέκακα σπάει τη μονοτονία του λευκού. Κι εσύ, μες στο σπασμένο τζάμι καθρεφτίζεις την εικόνα σου, σαν τραγική φιγούρα σ’ ένα δράμα και όλης της ζωής σου η παράσταση είναι το τζάμι το σπασμένο που κοιτάζεις.… Read More Το σπασμένο τζάμι