Σοῦ εἶπα: – Λύγισα. Καὶ εἶπες: – Μὴ θλίβεσαι. Ἀπογοητεύσου ἥσυχα. Ἤρεμα δέξου νὰ κοιτᾷς σταματημένο τὸ ρολόι. Λογικὰ ἀπελπίσου πῶς δὲν εἶναι ξεκούρδιστο, ὅτι ἔτσι δουλεύει ὁ δικός σου χρόνος. Κι ἂν αἴφνης τύχει νὰ σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης, μὴ ριψοκινδυνέψεις νὰ χαρεῖς. Ἡ κίνηση αὐτὴ δὲν θά ῾ναι χρόνος. Θά ῾ναι κάποιων ἐλπίδων ψευδορκίες.… Read More Διάλογος ανάμεσα σε μένα και σε μένα

Μόνη, ἐντελῶς μόνη, περπατῶ στὸ δρόμο καὶ πέφτω πάνω σὲ μεγάλα γεγονότα: Ὁ ἥλιος σὰν ἐπειγόντως νὰ ἐκλήθη ἀπὸ τὴ Δύση ἀφήνοντας ἡμιτελὲς τὸ δειλινό… Σὲ λίγο ἡ νύχτα, κρατώντας τοὺς ἀμφορεῖς τοῦ μυστηρίου, τῶν ἰδιοτήτων της ἐπαίρετο, ὅταν τὸ ρεμβῶδες μάτι της, τὸ φεγγάρι, ἕνα ἀπρόδεκτο, λαθραῖο σύννεφο, πάτησε καὶ τὴν τύφλωσε. Τοῦ ἀτυχήματος… Read More Γεγονότα

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν Κι’ απ’ όλα τα λουλούδια του κάμπου φαίνεται η νεότης πιο ωραία. Aλλά μαραίνεται γρήγορα, και σαν πάει δεν ξαναγένεται· η πασχαλι[αίς] με της δροσιάς τα δάκρυα την ραντίζουν. Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν. Aλλά τα ίδια μάτια δεν τα κυττάζουνε. Και άλλα χέρια σ’ άλλα στήθεια τα… Read More Ελεγεία των λουλουδιών

Αυτή την τραχύτητα των λέξεων, ψυχή μου, πώς τη μπορείς; Χαμήλωσε τώρα, ή σώπασε, όπως οι πέτρες, ή όπως ο άλαλος πόνος, ή άλλαξε. Γίνου κάτι άλλο. Κάτι σαν την αφή του ήλιου στα δάχτυλα του τυφλού. Κλείσου τώρα και γνέσε , μαλλί του ήλιου, το αίμα σου, ζώσε τον κόσμο. Γίνου κλωστές, ώρα να… Read More Κεκλεισμένων των θυρών

Ούτε ευτυχισμένος, ούτε δυστυχισμένος. απλώς, μια επιφάνεια, που πάνω της κάνει τσουλήθρα ο χρόνος. Χρίστος Λάσκαρης, ποιητής