Πάνε τώρα δύο μήνες. Δεν κάνω άλλο τίποτε. Τα χέρια μου βρίσκονται σε αδιάκοπη κίνηση: Ξεφορτώνω ουρανό στις ψυχές των ανθρώπων.   Νικηφόρος Βρεττάκος, ποιητής, “Διάλογος με την ποίηση”

Ὅτι μπόρεσα ν᾿ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ᾿ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει. Οδυσσέας Ελύτης, ποιητής, Ο μικρός Ναυτίλος,  Νόμπελ 1979

Δεν ξέρει τίποτα η αυγή όταν χαράζει ευτυχισμένη και δυναμώνει και σε μέρα ξετυλίγεται. Τίποτα απ’ το σκοτάδι που ζυγώνει. Χρίστος Λάσκαρης, ποιητής

Θα τους δείτε το πρωί της Κυριακής -πηγαίνοντας για την εκκλησία- να πλένουν οικογενειακώς το αυτοκίνητο. Είναι οι άνθρωποι της πόλης που ετοιμάζονται. Θα βγούνε στην εξοχή. Θα πάνε να φέρουνε στο διαμέρισμα λουλούδια. Χρίστος Λάσκαρης, ποιητής

Θὰ βραδιάζει ἡ μέρα, ὅταν θὰ φτάνομε στοῦ χωριοῦ τ᾿ ἀποσκιωμένα ἁλώνια θὰ φανοῦν λευκὰ τὰ χωριοτόσπιτα πίσω ἀπὸ τῶν πεύκων τ᾿ ἀκροκλώνια. Μακριὰ θ᾿ ἀκούονται ἀρνιῶν βελάσματα βραδινὴ καμπάνα θὰ σημαίνει στὴ βρυσούλα βόδια θὰ ποτίζονται, θὰ καπνίζουν φοῦρνοι φλογισμένοι. Θὰ βαθιανασαίνουμε στὸ διάβα μας μυρωδιὰ ἀπὸ στάχυα θερισμένα. Θὰ μᾶς εὐχηθοῦν τὸ «καλῶς… Read More Τὸ φτάσιμο