Μακάριο φως λούζει το πρόσωπό του αυτή τη νύχτα.

Σαν λευκά κρίνα μυρίζουν στο τραπέζι τα πορτοκάλια.

Λευκό βότσαλο έμοιαζε κι εκείνος πάνω στην άμμο.

“Ὅτι μπόρεσα ν᾿ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ᾿ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει”. Οδυσσέας Ελύτης από τον Μικρό Ναυτίλο

Είσαι το μονοπάτι που οδηγεί στη Ζωή Είσαι το μονοπάτι που ξεκινώ από την αρχή Μου ανοίγεις το δρόμο και περπατώ δίχως φόβο χαράσσεις τη διαδρομή με το φως από την αυγή Είσαι το μονοπάτι που ακολουθώ στη γη Είσαι το μονοπάτι του οποίου ακούω τη φωνή Μου προσφέρεις άδολες διαδρομές σε επιθυμίες αστέγαστες και… Read More Το μονοπάτι