Τι χρώμα να `χει ο έρωτας, τι χρώμα να `χει η μοναξιά, σαν βγαίνει νύχτα παγανιά το στρογγυλό φεγγάρι… Κοιμούνται μέσα στην καρδιά τα όνειρα και τα πουλιά ποιος θα `ρθει να τα πάρει; Σαν της φωτιάς το πάτημα, σαν της σιγής το άγγισμα, πάει η ζωή μου όλη στου κόσμου το περβόλι. Τι χρώμα… Read More Χρώματα

Τον τάφο εποίησαν κι ας ακουγόταν ζωηρά η φωνή του κι ας μην είχε τελειώσει η ζωή του. Τον τάφο εποίησαν με επιμέλεια και μερίμνησαν ώστε να μην υπάρχει καμία ατέλεια. Τον τάφο εποίησαν από μάρμαρο λευκό μα η ψυχή του ήταν σαν παιδί αγνό. Τον τάφο εποίησαν δυο άνθη κρατούσε στα χέρια και τα… Read More Τον τάφο εποίησαν

Είχες μια κλίση στα πεσμένα Σαν να υποκλινόσουν <

Κωπηλατώ στη μέση του γαλάζιου Πίσω μου οι αδύναμοι λύχνοι Πρόσωπα στη στάση του αποχωρισμού Σκιές που βιάστηκαν να λησμονήσουν Μετέωρες! Χρήστος Κεραμίδης, Ποιητική συλλογή “Ο Αύγουστος που περιμένω”.

Είναι ψηλός καστανόξανθος με γαλάζια μάτια αδύνατος ρακένδυτος τριγυρίζει επί της οδού Βουλής ζητώντας χρήματα. Έχει χαμηλή φωνή κίνηση ευγενική βλέμμα φωτεινό καθαρό σαν τον ουρανό. Σπίτι του είναι ο δρόμος. Κρεβάτι του το πεζοδρόμιο. Τον κοιτώ και διερωτώμαι: Άραγε, τι τον έφερε στην επαιτεία; Τι συμβαίνει στη ζωή και αυτή η καλή ψυχή εμπαίζει… Read More Επί της οδού Βουλής