Κρατώ λουλούδι μάλλον. Παράξενο. Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου πέρασε κήπος κάποτε. Στο άλλο χέρι κρατώ πέτρα. Με χάρη και έπαρση. Υπόνοια καμιά ό,τι προειδοποιούμαι γι’ αλλοιώσεις, προγεύομαι άμυνες. Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου πέρασε άγνοια κάποτε. Χαμογελώ. Η καμπύλη του χαμόγελου, το κοίλο αυτής της διαθέσεως, μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο, έτοιμο. Φαίνετ’ άπ’… Read More Φωτογραφία 1948

Σταγόνες βροχής ρέουν στο πρόσωπό μου πλήρης κάθαρση.

Ποίημα υπ’ αριθμόν {288} Είμαι ο Κανένας! Εσύ είσαι ποιός; Είσαι—κι εσύ—Κανένας; Τότε μαζί ζευγάρι να κάνουμε! Και μη μιλάς! μήπως μας εξορίσουν—ξέρεις! Τί βαρετό—να ‘ σαι—ο Κάποιος! Πόσο δημόσιο—ένα βατραχάκι ας πούμε κάπως— Που τ’ όνομά του—έναν Ιούνη ατέλειωτο—κοάζει— Σ’ έναν Λασπότοπο που το θαυμάζει! I’m Nobody! Who are you? Are you – Nobody… Read More Άτιτλο

Ποίημα υπ’ αριθμόν {324} Κάποιοι τηρούν την Κυριακή στην Εκκλησιά- Την τηρώ κι εγώ, μένοντας στο Σπίτι- Έχω για Ψάλτη τον Κορυδαλλό κι έναν Δεντρόκηπο για Τρούλλο- Κάποιοι τηρούν την Κυριακή με Άμφια Λευκά- Εγώ απλώς φοράω τα Φτερά μου- Κι αντί η Καμπάνα να χτυπά της Εκκλησιάς Ο μικρός μας Νεωκόρος τραγουδά. Ο Θεός… Read More Άτιτλο

Λευκή σελίδα λευκό φως λευκά χέρια σαν περιστέρια. [Απρίλιος 2015]