Μυρίζει βροχή και χώμα Μου κρατάς τα χέρια Τα λόγια σου χρυσάνθεμα στον ήλιο κουβαλάνε λευκό φως Τα λόγια σου φιλιά του ανέμου προλέγουν μιαν αιωνιότητα κεντημένη με χρυσοκλωστή Σιωπηλέ ταξιδιώτη τ’ ουρανού η Αλήθεια αποκαλύφθηκε από τη στιγμή που μ’ αγάπησες. [14 Ιουνίου 2017]

Κρατούσε λευκό φως Στο δρόμο που περπατούσε σκορπούσε στάλες στο έδαφος που ζωοδοτούσαν το χώμα κι εκείνο ντυνόταν λευκό σημαίνοντας το αιώνιο, το απρόσιτο, το επέκεινα. [14 Ιουνίου 2017]

Κάποτε τα πεσμένα στο έδαφος φύλλα θα αποκτήσουν φωνή Θα εξιστορήσουν το ταξίδι τους από την εγγύτητα του δέντρου στο χώμα Θα μιλήσουν για όλη την πορεία τους από τ’ άκρα των δέντρων στη γη Τότε οι άνθρωποι θα καταλάβουν τον χρόνο που μεσολάβησε για την διαδρομή αυτή -καθρέπτη των ψυχών μας- Είναι η στιγμή… Read More Πεσμένα φύλλα

Τα βράδια καθώς σε κρατώ την αγάπη μας καθρεπτίζω στο νερό κι η γη ανθίζει λουλούδια χρυσά Τα βράδια καθώς σε φιλώ φως εκπέμπεται απ’ τον ουρανό κι η αγάπη μας φέγγει μυστικά Τα βράδια καθώς σε γεύομαι το σώμα είναι ατραπός και το φιλί σου λευκό φως Τα βράδια κοντά σου ονειρεύομαι πως ο… Read More Τα βράδια καθώς σ’ αγαπώ

Τη νύχτα τα φώτα τούτης της πόλης κρύσταλλα στον μενεξεδένιο ουρανό ξεδιψούν καημούς της οικουμένης όλης γίνονται σταγόνες στο ποτήρι να τις πιω Μέσα στο λευκό αστικό τοπίο κάποιοι άνθρωποι αναζητούν στοργή την ίδια στιγμή που μες το κρύο άστεγοι ντύνονται με προσευχή Είναι η ώρα που τα παιδιά κοιμούνται και οι γονείς μπορεί να… Read More Φώτα της πόλης