Μικρές, καθημερινές λέξεις. Ο αναγνώστης δεν ξέρει τι σταθήκατε για μένα. Διαβάζει απλώς ένα ποίημα. Χρίστος Λάσκαρης, 1931-2008, ποιητής

Αρνήθηκε τον κόσμο και όλα τα αγαθά του κι ανέβηκε στη βραχώδη κορφή ακρωτηρίου σαν αετός να κτίσει άφθαστη τη φωλιά του μακριά απ’ τα ορνίθια, στα ύψη τ’ ουρανού. Τριάντα χρόνια τώρα επέρασαν αφότου ο άγνωστος ανέβη στο όρος υψηλά και άνθρωπος δεν είδε θνητός το πρόσωπό του ούδ΄ ήκουσεν ο ίδιος ανθρώπινη λαλιά.… Read More Ο ερημίτης

Όταν τα παλικάρια μας εκεί ψηλά στα χιόνια μάχονταν για τη λευτεριά, τα ένδοξα εκείνα χρόνια, αόρατο το χέρι Σου, Μητέρα του Θεού μας, δυνάμωνε, κι εμψύχωνε τη σκέψη του λαού μας! Το όραμα, Παρθένα μου, της άγιας μορφής Σου κι η χάρη Παναγία μου, της μητρικής στοργής Σου, συνόδευε, προστάτευε, κάθε πολεμιστή μας, που… Read More Στην Παναγιά

Το παρελθόν είν’ όνειρον, πόθων σπασμοί, ελπίδες, και το παρόν μαστίζουσιν εισέτι καταιγίδες• μας πλήττει πρώτον ο Θεός την ευτυχίαν στέλλων, ελπίζω εις το μέλλον. Το παρελθόν ήτο μικρός τις κόκκος εις το χώμα, και το παρόν δενδρύλλιον πατούμενον ακόμα, δένδρον θα γίν’ εις τον Θεόν τους κλάδους αποστέλλον, ελπίζω εις το μέλλον. Το παρελθόν… Read More Ελπίζω εις το μέλλον

Ὅλα τὰ ἄνθη τ᾿ ἀγαπῶ μεθῶ στὸ ἄρωμά των τὸ βλέμμα νὰ βυθίζεται ποθῶ στὰ χρώματά των. Ὑπάρχει ὅμως ἓν λεπτὸν πολὺ εὐῶδες ἄνθος ποὺ δὲν μαραίνεται ποτὲ καὶ τ᾿ ἀγαπῶ μὲ πάθος. Αὐτὸ δὲ θάλλει στοὺς ἀγροὺς στοὺς κήπους δὲν ὑπάρχει καὶ τὰ ἁβρά του πέταλα ὁ ἥλιος δὲν θάλπει. Ἔδαφος ἔχει δι᾿ αὐτὸ… Read More Στη φίλη μου