Κατηγορία: Ποίηση

  XLIII Πώς σ’ αγαπώ; Άσε με να μετρήσω τρόπους. Σε αγαπώ στο βάθος και στο πλάτος και στο ύψος…

Τόσα χρόνια κλειδωμένος στο συρτάρι του γραφείου ανάμεσα σε συνδετήρες, φακέλους, κουμπιά κι ακόμη μυρίζει πορτοκάλι. Δώρο δικό σου στη…

Πόσο βαθὺ κι ἀσήμαντο συνάμα, τῆς Ζωῆς καὶ τῆς Τέχνης σου τὸ δρᾶμα, σ᾿ ἕνα παιχνίδι μάταιο καὶ γελοῖο, τοῦ…

«Είμαι ασημένιος και σωστός. Χωρίς προκαταλήψεις. Ό,τι κι αν δω το καταπίνω αμέσως Έτσι όπως είναι, αθάμπωτο από αγάπη ή…

Τὸ κάθε τι ποὺ πέρασε, γιὰ πάντα μ᾿ ἔχει σκλάβο κι ὅσο γυρεύεις Σήμερα, τὸ Χτὲς νὰ μ᾿ ἀφανίσεις, τόσο…