Σώπα. Δίπλα μου περ­νάει η ζωή. Θέλω να την ακούσω. Κοίτα, στα μάτια σου πλα­νιέ­ται η γη, μπορώ να την κρατήσω. Άκου, ξεστρά­τισε κι αυτός ο νους. Το θέλω και μ’ αρέσει. Έλα, γείρε λια­νό­βερ­γας κλωνί μικρό παιδί θα σε κρατήσω. Μείνε, να σε κοι­μίσω όνειρο μαζί σου να ξυπνήσω. Γεώργιος Αλεξανδρής

Τελείωνε το ποίημα όταν πλησίασα. (Ήταν αθάνατος ή όχι;) Του μιλούσα κι αυτός έβλεπε πώς πίνουν νερό τα πουλιά του μιλούσα κι αυτός έπαιρνε τη σάλπιγγα να τραγουδήσει νεκρούς… Του ‘δειχνα τ’ άσπρα μου μαλλιά μ’ αυτός δε φοβόταν τον θάνατο, του ‘λεγα να ‘ρθεί μαζί μου να γελάσει να χορέψει ή να κλάψει κάτω… Read More Ποιητής

Άρχισε πάλι να βροντάει σαν κανόνι τούτη η καρδιά, συνάντησε τον έρωτα και ξεσπαθώνει κι αναριγά, άνθισε ένα χαμόγελο, σαν άνοιξης λουλούδι και λαχταράει, ν’ ακούσει της αγάπης το τραγούδι μα δεν μιλάει. Χρήστος Κουκουσούρης, 1952-

Στο δωμάτιο δίχως καθόλου φως σκοτείνιασε και ο πηλός αυτός. Απέναντι τα ψάρια πάλι τα έθαψε ο γιαλός Κι εγώ καθηλωμένος και μοναχικός είμαι ο Ενδυμίων δυστυχώς. Δημήτρης Λαμπρέλλης, Συλλογή “Το αίμα των ονείρων”, 2010.

Δεν ξέρω πώς γίνονται τα ποιήματα, τι ακριβώς μεσολαβεί για να μετατραπεί η ασκήμια ξαφνικά σε ωραιότητα. Πώς διαπερνά ο ποιητής τους ήχους και το φως για να φτάσει στο ανεξερεύνητο χάος; Η ποίηση δηλώνει την παρηγοριά του ποιητή, την σοφία του, αποφεύγοντας να την κρατά για τον εαυτό του, πασχίζοντας να τη μεταφέρει στους… Read More [Δεν ξέρω πώς γίνονται τα ποιήματα]