Και μέσα στο τίποτα, υπάρχει μια γλώσσα, Περισσεύει το φως και μέσα στο τίποτα και ρέει προς τα έξω. Περνά στην καρδιά μου, φλεβίζει στο χέρι μου, ζητά να το ειπώ, να το γράψω, Αλλά πως: Δε βρίσκω τις λέξεις γιατ’ είν’ απ’ του κόσμου τον πλούτο πιο λίγες. Πιο λίγες απ’ τα γεγονότα της… Read More Η γλώσσα και το προσκλητήριο

Έγραψε ποιήματα, όπως άλλοι δούλεψαν στα λατομεία. Κι οι δυο τους σκάψανε βαθιά. Εκείνοι για το μεροκάματο. αυτός όμως για τι; Χρίστος Λάσκαρης, ποιητής, 1931-2008

Ήταν το θέμα μια ευκολία: είχες από κάπου να πιαστείς, να αναπτύξεις. Τώρα εδώ, σε τούτο το φωταγωγό που μ’ έριξαν, κοιτώ το ύψος και φοβάμαι. Πρέπει ν’ αναρριχηθώ. Λέξεις να βρω που να γαντζώνουν στο τσιμέντο. Χρίστος Λάσκαρης, ποιητής, 1931-2008  

Μέσα σου να σκάβεις: ξεθάβοντας μέρες παιδικές για τρυφερά, εξαίσια ποιήματα. Χρίστος Λάσκαρης, ποιητής, 1931-2008

Τραυματισμένα μου πουλιά παιδιά των ασανσέρ μ’ ακίνητα τα μάτια σας μπρος στις τηλεοράσεις με κοιμισμένο το μυαλό και τις ψυχές νωθρές καθώς γλυκά βουλιάζετε στις κεντρικές θερμάνσεις. Κι όταν ξάφνου την άνοιξη βρεθείτε σε πλαγιές μένετε να κοιτάζετε στις ίδιες νεκρές στάσεις καθώς στα διαμερίσματα μπροστά στις τηλεοράσεις και δε μεταλαβαίνετε τις θείες ομορφιές.… Read More Παιδιά των ασανσέρ