Καθώς κάθομαι στο γραφείο ηλιαχτίδες τρυπώνουν από τη χαραμάδα και λούζουν το πρόσωπό μου Σε ευχαριστώ για το φως το θείο που έρχεται μες στη λιακάδα και αναγεννά τον εαυτό μου Με συγκινεί που με επισκέπτεσαι! [30 Μαρτίου 2016]

«Όταν δε θα υπάρχεις Όταν δε θα υπάρχουμε Και τα χέρια σου θα ταξιδεύουν Να βρουν μιαν άλλη ζωή Ν’ αγκαλιάσουν μιαν άλλη πιο απέραντη θάλασσα Ν’ ανάψουν κι αλλού τούτο το άστρο Πού μένει πάντα αιχμάλωτο Μέσα στη λάμπα Θα προχωρήσω με τον ανεμοστρόβιλο Κάτω απ’ τα ψηλά κυπαρίσσια Ν’ ανταμώσω τον ίσκιο Σταυρωμένο… Read More Όταν δεν θα υπάρχεις

Ήταν άνοιξη όταν αναζήτησα την αγάπη σου.

Μέσα στις λέξεις το φως του ουρανού σου κατοπτρίζεται.

Αναζητά μέσα στο σκοτάδι μια ακτίνα φωτός Προσδοκά αγάπης μαγνάδι να έχει ουρανός Κρατά λύχνο στο χέρι και περπατά ωσάν αθόρυβο περιστέρι μέσα στην καταχνιά Φωτίζει γρατζουνιές και πάλες εσωτερικές και μεγάλες μεταξύ ανθρώπων και εαυτού αναδύοντας αλήθεια παντού Είναι πνευματοφόρος αστέρας και σαν άλλος αέρας φυσά στους λογισμούς και τους κάνει τρανούς Προσπορίζεται υπερούσια… Read More Ο λύχνος του ποιητή