Από τότε που περπάτησες μαζί μου σε δρόμο μακρινό η σκέψη μου από εσένα δεν έχει χωρισμό Από τότε που ποίησες λόγια από του αγαθού την ύλη στον εσωτερικό σου κόσμο μου άνοιξες μια πύλη Από τότε που μου κράτησες το χέρι για πρώτη φορά το όνομά σου φέρω στην καρδιά παντοτινά Από τότε που… Read More Παμπάλαιο νερό

Είσαι ανοιξιάτικο χορτάρι Κι εγώ σταγόνα βροχής του ουρανού Είσαι τραγούδι του ανέμου που θα άρει Από την ψυχή κάθε έρεβος του κακού Είσαι ένδυμα βασιλικό σε σώμα αγνό Κι εγώ κόσμημα πολύτιμο για τον λαιμό Είσαι το ηλιοβασίλεμα πίσω από το βουνό Όταν όλοι ανταλλάσσουν ευχές για καλό Είσαι στο πρόσωπό μου η πρώτη… Read More Ο Άνθρωπος που αγαπώ

Ως παιδί Μου έμαθαν να μετρώ Την αγάπη με καραμέλες Τον ουρανό με αστέρια Τον άνθρωπο με αγκαλιές Ως μεγάλη Μου έμαθαν να μετρώ Την αγάπη με τριαντάφυλλα Τον ουρανό με τηλεσκόπιο Τον άνθρωπο με αριθμούς Ως γηράσκουσα Μου έμαθαν να μετρώ Την αγάπη με την συντροφιά των Άλλων Τον ουρανό με το πρωινό φως… Read More Η φωτοδόχος

Τίποτα δεν επιθυμούσε περισσότερο στη ζωή Όσο να υπάρχει όπως τα ξανθά στάχυα στο χωράφι Που την ημέρα τα αγκαλιάζει ο ήλιος με απλότητα Τα μεσημέρια τους μεταφέρει μυστικά ο άνεμος Τα απογεύματα λυτρώνονται με την ψιλή βροχούλα Και τα βράδια προσεύχονται στον Ουράνιο Πατέρα Πριν έρθουν οι θεριστές την επόμενη ημέρα. [28 Νοεμβρίου 2017]

Ένα καταπράσινο λιβάδι η ψυχή σου Περπατώ και αισθάνομαι Άνοιξη Συναντώ άνθη και χαίρομαι Το νερό κρηνών τραγουδάει Κίτρινες πεταλούδες σεργιανίζουν Κι εκεί Στην άκρη του τοπίου Ένα σπιτάκι πλίνθινο Με παράθυρα μεγάλα για το Φως Και γύρω γύρω Γαλαζοκόκκινα λουλούδια Χρυσάνθεμα λευκά και πορτοκαλί Ηλιοτρόπια Κοιτάζουν σεμνά προς τον ουρανό. [13 Νοεμβρίου 2017]