(Καρλόβασι, 29. VI. 87.) Ωραία που βγαίνει το πλοίο απ’ το λιμάνι. Ρόδινος ο καπνός του μες στη χρυσόσκονη του δειλινού. Λοιπόν, όσες φορές κι αν σε αρνήθηκαν ή κι αν αρνήθηκες, ένα άσπρο σπίτι πάνω στο λόφο ζητάει τη ματιά σου, ένα παιδί βρέχει τα πόδια του στη θάλασσα χαμογελώντας, ένα πουλί τη νύχτα… Read More Υπολογισμένη αναβολή

Σας χωρίζει ένα αδιόρατο χάσμα απ’ τον κόσμο. Σας διέφυγαν πράγματα. Δεν τα ’χετε όλα καλά λογαριάσει, δεν τα ’χετε δει, ακούσει όσο πρέπει. Γι’ αυτό και σας φαίνεται τόσο παράξενο, που κλείνω, ανοίγω το παράθυρο κι άλλο δεν σας λέω: «Ειρήνη!» Ειρήνη, λοιπόν, είναι ό,τι συνέλαβα μες απ’ την έκφραση και μες απ’ την… Read More Ειρήνη είναι όταν

7. Φως υπερούσιο Απρόσιτο φως Από ποια ύψη κατεβαίνεις Σ’ αυτή την καταματωμένη γη Όπου σέρνονται ακόμα οι άνθρωποι Ανάμεσα στον τρόμο και την ελπίδα Άσπιλο φως Που δεν έχεις ούτε αρχή ούτε τέλος Και που η μέρα παρατείνει την ηγεμονία της Για να σε διαφυλάξει Πότε λοιπόν θα κατορθώσεις Ν’ αποδιώξεις το βαθύ Βαθύ… Read More Ποίημα της οργής και του χρέους

«…Φτωχές γυναίκες, μοδίστρες, δακτυλογράφοι, ασπρορουχούδες, τίμιες ή σπιτωμένες, ακόμα κι άλλες εκείνες του σκοινιού και του παλουκιού, γυναίκες του ανέμου, της βροχής, του κουρνιαχτού, νιώσαμε το φόβο που κρύβεται καμιά φορά πίσω από την αγνότητα, την κούραση πίσω από την καλοσύνη ή την αδιαφορία πίσω απ’ την υπακοή. Μα πιο πολύ νιώσαμε την αδυναμία που… Read More Γυναίκες

Μάρτυρες γιὰ τὰ λάθη σου δὲν εἶχες. Μόνος μάρτυρας ὁ ἴδιος ἐσύ. Τὰ τακτοποίησες, τὰ μονόγραψες, τὰ σφράγισες σὲ λευκοὺς πάντοτε φακέλους σὰ νὰ ἑτοίμαζες τὴ δίκαιη διαθήκη σου. Ὕστερα τὰ τοποθέτησες προσεχτικὰ στὰ ράφια. Τώρα, γαλήνιος, (ἴσως καὶ κάπως φοβισμένος) οὔτε βιάζεσαι οὔτε καθυστερεῖς, γνωρίζοντας ὅτι, μετὰ τὸ θάνατό σου, θ᾿ ἀνακαλύψουμε πόσον ὡραῖος… Read More Μετά