Στο βιβλίο του ουρανού λόγια ανεκλάλητα σε λευκές σελίδες με περιμένουν Με προσκαλούν με ταπεινοφροσύνη στων αγγέλων την εαροσύνη στο περιβόλι του ουρανού εκεί που συναντάς άγιες μορφές με εξαγνισμένο πνεύμα και καθαρό από την αμαρτία νου. Εκεί θέλω να γραφτεί η ιστορία μου με μόνη αποσκευή το πνεύμα μου. [17 Νοεμβρίου 2015]

Όπως το αγνό νερό που κυλά ανάμεσα στα δάκτυλά σου έτσι είναι η αγάπη μου ολόδροση, ρέουσα, κρυστάλλινη. Όπως το χαμόγελο του νεογέννητου μωρού έτσι είναι η αγάπη μου αγνή, αθώα, ανεκλάλητη. Όπως το αεράκι στον γαλάζιο ουρανό έτσι είναι η αγάπη μου ταξιδιάρα, απέραντη, πνοηφόρα. Όπως το χάδι της μάνας στο παιδί της έτσι… Read More Η αγάπη μου

Δίχως τουφέκι και σπαθί, με τον ήλιο στο μέτωπο, υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί. Είστε το Ποίημα. Απλώνοντας το χέρι μου δεν φτάνει ως εκεί που ωραία λουλούδια τις μορφές σας Λιτανεύει ο αέρας της αρετής. Ω παιδιά μου, Μπροστά σ’ αυτό το ποίημα μετράει μόνο η σιωπή. Νικηφόρος Βρεττάκος, 1912-1991, ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής και… Read More Μικρός τύμβος (17 Νοεμβρίου 1973)

Αίμα ρέει κάτω από τη ρόδα του άρματος Ένα πρόσωπο σκοτώθηκε στο όνομα της ελευθερίας και της ελπίδας για έναν αγνότερο κόσμο. [16 Νοεμβρίου 2015]

Φέρει φως στην αγκαλιά του λευκά άνθη στην ψυχή την ολόδροση γη έχει για συντροφιά του Έχει τα πουλιά για λαλιά του και την πολύχρωμη αυγή κεντά σιωπή η γαλανή ματιά του Ό,τι αγαπά προσφέρει ως δώρο στον διπλανό για να κερδίσει την αιωνιότητα Η ψυχή του, λευκό περιστέρι, μυρίζει βασιλικό κι ατενίζει την μακαριότητα.… Read More Φέρει φως στην αγκαλιά του (σονέτο)