ΕΝΑ ΟΣΤΡΑΚΟ ΕΙΠΕ ΣΤΟ ΓΕΙΤΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟ, «Εχω μέσα μου ένα μεγάλο πόνο. Είναι βαρύς και σφαιρικός και μ’ έχει πολύ καταπονήσει». Και το άλλο όστρακο απάντησε με αλαζονική αδιαφορία. «Δοξασμένοι να είναι οι ουρανοί κι οι θάλασσες, εγώ δεν έχω κανέναν πόνο. Νιώθω ακμαίο και πλήρες, παντού, μέσα και έξω». Εκείνη τη στιγμή περνούσε… Read More Το Μαργαριτάρι

Ποιά να έχασε τις ανεμώνες της όλες τις ανεμώνες της στο δρόμο; Την είχα διαλέξει μα το έσκασε. Φορούσε ένα πουκάμισο μεταξωτό λευκό σα χιόνι κ’ είχε χρυσά μαλλιά και μου άφησε όλα τα φύλλα μονάχα φύλλα. Christine D’ Haen, 1923-2009, Φλαμανδή ποιήτρια.

Άσχημη ήταν, λέει, η στιγμή της απογύμνωσης Κατόπιν στα βλέμματά τους εκτεθιμένη τα πάντα έμαθε για αυτούς. Reiner Kunze, 1933-, Γερμανός ποιητής

Επτά φορές περιφρόνησα την ψυχή μου: Την πρώτη φορά όταν την είδα να δειλιάζει μπροστά στη λαχτάρα της να φτάσει στα ύψη. Τη δεύτερη φορά όταν την είδα να κουτσαίνει μπροστά στους ανάπηρους. Την τρίτη φορά όταν της δόθηκε να διαλέξει ανάμεσα στο δύσκολο και το εύκολο και εκείνη διάλεξε το εύκολο. Την τέταρτη φορά… Read More Επτά φορές περιφρόνησα την ψυχή μου

Μια γιαγιά κρατά από το χέρι ένα παιδάκι. Πηγαίνουν βόλτα το μεσημέρι για ν’ αφήσουν τη μαμά να κοιμηθεί. Ήσυχη. Στο δρόμο το παιδάκι βλέπει μια μανταρινιά. Ρωτάει τη γιαγιά του δείχνοντας: -Πώς το λένε αυτό το μανταρίνι; -Κλημεντίνη. -Γιατί γιαγιά; -Για να ξεχωρίζει από τα άλλα μανταρίνια. Παραδίπλα με δυσκολία αναγνωρίζει μια συκιά. Ρωτάει… Read More Όταν από μικρός μαθαίνεις την αλήθεια…