Η ευγένεια δε ζητάει σπίτι κατοικεί στις καρδιές. Είναι σαν το σπουργίτι που πετά στις ροδιές. Η ευγένεια φέρει φως, χαρά και ευτυχία. Δείχνει το πώς οδηγεί στην μακροθυμία. Η ευγένεια χτίζει ουρανό οραματίζεται γη και αέρα. Περιμένει κατάλληλο καιρό και πάει τη σχέση πέρα. Η ευγένεια αναπλάθει μιλά για ελευθερία. Δε λογίζεται λάθη πάντα… Read More Η ευγένεια

Βρέχει… Μία κυρία εξέχει στη βροχή μόνη πάνω σ’ ένα ακυβέρνητο μπαλκόνι. Κι είναι η βροχή σαν οίκτος κι είναι η κυρία αυτή σαν ράγισμα στη γυάλινη βροχή. Το βλέμμα της βαδίζει στη βροχή, βαριές πατημασιές καημού τον βρόχινό του δρόμο γεμίζοντας. Κοιτάζει… Κι όλο αλλάζει στάση, σαν κάτι πιο μεγάλο της, ένα ανυπέρβλητο, να… Read More Μια μετέωρη κυρία

Ψυχή λυτρώσου απ’ το πέπλο του ψεύδους γίνε λεύτερη.

Εκείνος ο άνθρωπος Εκείνος που πουλάει τις τσακμακόπετρες Στεφανωμένος από λάμψεις μες στη νύχτα Φωνάζει στους διαδρόμους του σταθμού Ζαβέλ Κι ενοχλεί με τις φωνές του Τους πιο πολλούς περαστικούς Όμως το βλέμμα που καίει Στο νου τους φέρνει αισθήματα καλά Να είστε ευγενικοί Φωνάζει ο άνθρωπος Να είστε ευγενικοί με τις τροφές Να είστε… Read More Να είστε ευγενικοί

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάκτυλά μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα. Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα. Ένα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα, δεν έχω άλλη συντροφιά. Ό,τι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου. Γιώργος Σεφέρης,… Read More Μυθιστόρημα, ΙΗ’