Τα δώρα της αυγής κρατούσε ευτυχής χρώματα και φως γεμάτος ο ουρανός. Χορεύανε τα χέρια με τ’ ουρανού τα αστέρια και έπλεκαν στοργή λίγο πριν την αυγή. Χρώματα και φως γεμάτος ο ουρανός η καρδιά σκιρτά πάλλεται με χαρά. Χορεύουνε τα χέρια ωσάν τα περιστέρια προσφέροντας ειρήνη στου κόσμου τη γαλήνη. [12 Νοεμβρίου 2015]

Φύλλα δέντρου φτερά πουλιού άνεμος έπειτα θάλασσα κύματα χρόνος γαλάζιος ορίζοντες παντού και μπροστά μας, ο Ουρανός. Γιώργος Σαραντάρης, 1908-1941, ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της Γενιάς του ’30.

Σαν το τρεχούμενο νερό η αγάπη μου κυλά και η καρδιά μου σκιρτά πιάνοντας ουρανό Σε σπίτι όμορφο και καλό αναζητώ την χαρά και ψυχική ομορφιά το βράδυ αυτό Όλα μοιάζουν γιορτή η αγάπη σου, ανεξάντλητη, με γεμίζει προστασία Η αγκαλιά σου καινή η στοργή σου ανεκλάλητη μου προσφέρει αφθαρσία. [11 Νοεμβρίου 2015]

Τρέφω την ψυχή με ψαλμωδίες και ύμνους ουράνιους για να καθαρθεί και να υψωθεί να αγαπήσει εξ’ ολοκλήρου τον Κύριον τον δοτήρα των αγαθών. [11 Νοεμβρίου 2015]

Ελευθερώθηκε από τις ανησυχίες του και από το περιεχόμενο των αποσκευών του Οι σκέψεις του τώρα απαλές σαν αεράκι δροσερό Ο χειμωνιάτικος αέρας στα μαλλιά θεράπευε τις πληγές Συλλέκτης ουρανού και γης χαμογέλασε μέσα στο κρύο Ύστερα, περπάτησε και αποφάσισε να αρχίσει να αγαπά ξανά Ξεκίνησε από τον εαυτό του και η αγάπη του απλώθηκε… Read More Ο άγνωστος που αγάπησε ξανά