Αθέατα τοπία
ενώνουν
ή
χωρίζουν;
συνδέουν τη σπουδή
ή
θεραπεύουν τις Επιστήμες;
Ξέρεις, κι εγώ ξέρω.
Σε γνωρίζω και με γνωρίζεις
Λίαν καλώς!
Αθέατα τοπία
όσα κατοικούν εντός μου\
και τα μάτια σου
δεν αντίκρυσαν
δε βίωσαν
δεν αγωνίστηκαν για την ιερότητά μου
– ως προσώπου μονα(δ ή χ)ικού –
όσα εν τέλει δεν ήχησαν εντός σου !
Η διαφορά του πεπερασμένου
από το γνήσιο\
γίνεται τοπίο
α-θέα-το.
Κι εσύ;
Εμπνευσμένο από την ανάρτηση «Η ζωή τον Αύγουστο» (γράφει ο Νίκος Βουτυρόπουλος), εδώ
Η ποιητική ιδέα εγέρθη σήμερα, Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026