Τόσα χρόνια κλειδωμένος στο συρτάρι του γραφείου ανάμεσα σε συνδετήρες, φακέλους, κουμπιά κι ακόμη μυρίζει πορτοκάλι. Δώρο δικό σου στη γιορτή μου. Τι παράξενο. Το μόνο που μας ενώνει πια ένα αντικείμενο που σχεδιάστηκε να κόβει. Χάρης Βλαβιανός, 1957-, ποιητής

Τα σύννεφα μου εξομολογήθηκαν ξάστερη νύχτα.

Όποιον δρόμο κι εάν διαλέξω σε όποιο μονοπάτι βρεθώ δεν ξέρω τι να ακολουθήσω δεν ξέρω πού να οδηγηθώ. Και οι Άλλοι τι να πούνε κάνουνε υπομονή σε όποιον δρόμο βρεθούμε ασκούνε τη σιωπή. Περιμένουνε να πλεύσω τη μέση οδό κι όποια απόφαση επιλέξω την κάνουνε οδηγό. Τελικά ό,τι κι αν πω θα γίνει ο… Read More Η αναποφάσιστη

Τι συμπεριφορά κι αυτή να’ ναι τα χέρια άδεια από πράξεις καλές, δώρα και χάδια; Να ‘ναι τα πόδια στιβαρά δίχως τόλμη και να περπατούν όπου οδηγούν οι δρόμοι; Να’ ναι το μυαλό γεμάτο αναμνήσεις και η καρδιά μου δίχως συγκινήσεις; Τι συμπεριφορά κι αυτή χέρια, πόδια και μυαλό να κινούνται γυμνά σε έρημο γυαλό;… Read More Προσδοκίες

I Τι δύναμη θέλει να οικοδομείς πάνω σε χαλάσματα Τι θάρρος τι τόλμη να αρχίζεις από το μηδέν. ΙΙ Δεν είμαι χαρτί περιτυλίγματος για να τυλίγεις τις ενοχές σου Είμαι ήλιος λαμπερός για τις δύσκολες στιγμές σου. ΙΙΙ Περιμένω καιρό για να σου κρατήσω το χέρι Περιμένω καιρό μέχρι να φυσήξει το αγέρι. ΙV Ημέρα… Read More Οκτώ δίστιχα