Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει· να γιατί πρέπει να γράφουμε. Γιατί η Ποίηση μας ξεμαθαίνει από τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε: τον κόσμο της φθοράς, που έρχεται κάποια στιγμή να δούμε ότι είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια που ο Θάνατος είναι… Read More «Πρώτα – πρώτα η ποίηση»

Να ‘μουν του σταύλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι την ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι. Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του Να λάμψω από τη λάμψη του κι’ εγώ σαν διαμαντάκι κι’ από τη θεία του πνοή… Read More Να ‘μουν του σταύλου έν’ άχυρο

Όχι μόνο τ’ αθώα παράπονα, που αναποδογυρίζουνε με μια κλοτσιά στο στήθος, όχι μόνο οι φωνές, που τις ξαπλώνουν στις πλατείες, όχι μόνο οι ανύποπτοι ενθουσιασμοί. Πιο δυνατή είναι, πιότερο βαραίνει η σιωπή που ακολουθεί, η σιωπή των πεισμωμένων δρόμων, των κλειστών παραθυριών, η σιωπή των παιδιών μπροστά στον πρώτο σκοτωμένο, η σιωπή μπροστά στην… Read More Η σιωπή που ακολουθεί

Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. «Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία!» Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ. Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό. Τάσος… Read More «Η Γέννηση»