Καμιά φορά ανατρέχεις
στα ποιήματα του Καβάφη,
στις ανομολόγητες θλίψεις και ηδονές.
Και σκέφτεσαι πόσο πολλά στη ζωή σου
έκανες λάθη,
πόσο συχνά αρνήθηκες πάσης φύσεως χαρές.

Ήσουνα πάντα σαν ηρωίδα
βγαλμένη απ’ τον Τσέχωφ –
δεόντως εύθραυστη και κυρίως μοναχική.
Στο μαξιλάρι σου συχνά ο Λαπαθιώτης
κι ο Καρυωτάκης βέβαια, αλλά κι η Πολυδούρη.
Τίποτα δεν κατάφεραν οι στίχοι τους
παρά μονάχα
να σου τρώνε την ψυχή.

Σκιές σε τοίχους σήμερα ανιχνεύεις.
Τα χρόνια πέρασαν και συ είσαι συνεχώς εκεί:
την ποίηση στη ζωή σου συνέχεια να μπερδεύεις.
Γιατί κάτι ανέγγιχτο υπάρχει μέσα σου ακόμη
κι εσύ αναζητάς διαρκώς τον τρόπο
ν’ αγγιχτεί.

Πηγή: εδώ | Ασημίνα Ξηρογιάννη