Ολίγους στίχους με ζητείς; παράκλησις ματαία·

Οι ποιηταί αν ψάλλουσι γην, ουρανόν και όρη,

Αν ψάλλουσι την άνοιξιν με τ’ άνθη τα ωραία,

Την κόρην δεν την ψάλλουσι· τη λέγουν – είσαι κόρη.

Δεν είν’ η κόρη άνθρωπος, ειν’ όνειρον ωραίον

Πλανώμενον εν τη νυκτί του ανθρωπίνου βίου·

Είναι αστήρ τρισάγιος την χάριν διαχέων,

Είν’ ως η όψις ιερά του ρέοντος δακρύου.

Η κόρη… γόνυ κλίνατε και όταν θεωρήτε

Το όν αυτότο αγαθόν, το ιλαρόν του βλέμμα,

Ενθυμηθείτε το Θεόν, ω ναι! ενθυμηθείτε

Ότι αυτή μας έσωσε με του Χριστού το αίμα.

Εάν τα πάντ’ απώλεσεν ο άνθρωπος ο πρώτος·

Εάν το σκότος της νυκτός σκεδάζη η πρωία,

Όπως φωτίση της ψυχής βαθύτερόν τι σκότος·

Εάν τον χρόνον δεν μετρή η ώρ’ αλλ’ η πικρία.

Εν μέσω της ξηράς αυτής ερήμου αίφνης ποία,

-ιδέ μακρόθεν- όασις γλυκεία διοράται;

Είναι η κόρη· χαίρετε· ακτίς επουρανία,

Ήτις ανά την έρημον αμέριμνος πλανάται.

Α! τις πότε ητένισε γλυκύ παρθένου βλέμμα

Πλήρες ελπίδος και χαράς, αγνότητος αγίας,

Και δεν ησθάνθη εν αυτώ εισδύουσα ηρέμα

Ελπίδα τινά ήμερον μελλούσης ευτυχίας;

Πηγή: Παπαρρηγόπουλος Δ. (2000), Ποιήσεις, εκδ. Ερμής, σ. 98.