Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμετις κουρτίνεςγιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχειαιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματαπου τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα τη… Read More Άνεμος του Νοεμβρίου

16. Και την πρώτη νύχτα μπήκε μες στο κελί ένας άνθρωπος που ‘χε χάσει το πρόσωπο του, κι ακούμπησε το φανάρι που κρατούσε κάτω στο πάτωμα. 17. Κι ο ίσκιος του μεγάλωσε πάνω στον τοίχο. 18. Και τον ερώτησε: πού έχεις κρυμμένα τα όπλα; 19. Κι εκείνος, κανείς δεν ξέρει αν από σύμπτωση, ή ίσως… Read More Ο άνθρωπος με το κασκέτο

Όχι μόνο τ’ αθώα παράπονα, που αναποδογυρίζουνε με μια κλοτσιά στο στήθος, όχι μόνο οι φωνές, που τις ξαπλώνουν στις πλατείες, όχι μόνο οι ανύποπτοι ενθουσιασμοί. Πιο δυνατή είναι, πιότερο βαραίνει η σιωπή που ακολουθεί, η σιωπή των πεισμωμένων δρόμων, των κλειστών παραθυριών, η σιωπή των παιδιών μπροστά στον πρώτο σκοτωμένο, η σιωπή μπροστά στην… Read More Η σιωπή που ακολουθεί

Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. «Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία!» Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ. Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό. Τάσος… Read More «Η Γέννηση»