Η Ανάσταση. Και γέμισε χαρά, λουλούδισε η ψυχή μου σαν το κρίνο. Κι ανοίγω της λαχτάρας τα φτερά, ψηλά μες της αυγής τα φωτερά γαλάζιο ένα αστροφώς κι εγώ να γίνω. Ανάσταση. Τα σήμαντρα χτυπούν. Κι όλα τα δέντρα ανθίζουν πέρα ως πέρα. Στον κόσμο αυτό ας μάθουν ν’ αγαπούν όσοι το μίσος έσπειραν κι… Read More Ανάσταση

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ’ το πλήθος. Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο όταν του μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια. Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου. Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι. Ποιος είναι τούτος που… Read More Ο καιόμενος

Κοίτα πώς χάνονται οι δρόμοι μες στους ανθρώπους… τα περίπτερα πως κρυώνουνε απ’ τις βρεγμένες εφημερίδες ο ουρανός πως τρυπιέται στα καλώδια και το τέλος της θάλασσας από το βάρος των πλοίων πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες στο τελευταίο δρομολόγιο και το λάθος εκείνου που κατέβηκε στην πιο πριν στάση τα αφημένα ρούχα στο… Read More Κοίτα πώς χάνονται οι δρόμοι

Εἶδα χθὲς βράδυ στ᾿ ὄνειρό μου, τὸ γεννημένο μας Χριστό, τὰ βόδια ἐπάνω Του ἐφυσοῦσαν, ὅλο τὸ χνῶτο τους ζεστό. Τὸ μέτωπό Του ἦταν σὰν ἥλιος, καὶ μέσα ἡ φάτνη φτωχική, ἄστραφτε πιὸ καλὰ ἀπὸ μέρα, μὲ κάποια λάμψη μαγική. Στὰ πόδια Του ἔσκυβαν οἱ Μάγοι, κι ἔμοιαζε τ᾿ ἄστρο ἀπὸ ψηλά, πὼς θὰ καθήσει… Read More Εἶδα χθὲς βράδυ στ᾿ ὄνειρό μου

Από τα δεκατέσσερά μου χρόνια βλέπω τον κόσμο μέσα από γυαλιά. Πάνε σαράντα χρόνια που μόνο εγώ μπορώ να εξετάζω γυμνό το πρόσωπό μου. Τίτος Πατρίκιος, 1928-, ποιητής, πεζογράφος και μεταφραστής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.