Εἶπες ἐδῶ καὶ χρόνια: «Κατὰ βάθος εἶμαι ζήτημα φωτός». Καὶ τώρα ἀκόμη σὰν ἀκουμπᾷς στὶς φαρδιὲς ὠμοπλάτες τοῦ ὕπνου ἀκόμη κι ὅταν σὲ ποντίζουν στὸ ναρκωμένο στῆθος τοῦ πελάγου ψάχνεις γωνιὲς ὅπου τὸ μαῦρο ἔχει τριφτεῖ καὶ δὲν ἀντέχει ἀναζητᾷς ψηλαφητὰ τὴ λόγχη τὴν ὁρισμένη νὰ τρυπήσει τὴν καρδιά σου γιὰ νὰ τὴν ἀνοίξει στὸ… Read More Πάνω σὲ μιὰ χειμωνιάτικη ἀχτῖνα

΄Ηρθε ο πατέρας μου τη νύχτα και με φώναξε μαθαίνω πράγματα, μου λέει, και φοβούμαι, να πληρώνεις το νοίκι σου και τα κοινόχρηστα και τα άλλα, όπως συμφώνησες. Μα πατέρα, του λέω, εδώ δεν είναι το σπίτι μου, είναι η φυλακή, δεν το βλέπεις; κι αυτή δεν είναι η βρύση που στάζει, είναι η ζωή… Read More Ενύπνιον ´88

Μακριὰ απὸ τὸν θόρυβο μὲς στὴ συνέχεια ἀόριστη μέσα στὴν ἀπουσία μὲ τ’ ἄφωνο τραγούδι τῶν ὡρῶν τὸ ἄρωμα τοῦ χρόνου ἀναπνέω. 2.4.1933 Γιώργος Σαραντάρης, 1908-1941, ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της Γενιάς του ’30.

την ποίησιν ή την δόξα; την ποίηση το βαλάντιο ή την ζωή; τη ζωή Χριστόν ή Βαραββάν; Χριστόν την Γαλάτειαν ή μιαν καλύβην; την Γαλάτεια την Τέχνη ή τον θάνατο; την Τέχνη τον πόλεμο ή την ειρήνη; την ειρήνη την Ηρώ ή τον Λέανδρο; την Ηρώ την σάρκα ή τα οστά; την σάρκα τη γυναίκα… Read More «Το γλωσσάριο των ανθέων»

Η Ανάσταση. Και γέμισε χαρά, λουλούδισε η ψυχή μου σαν το κρίνο. Κι ανοίγω της λαχτάρας τα φτερά, ψηλά μες της αυγής τα φωτερά γαλάζιο ένα αστροφώς κι εγώ να γίνω. Ανάσταση. Τα σήμαντρα χτυπούν. Κι όλα τα δέντρα ανθίζουν πέρα ως πέρα. Στον κόσμο αυτό ας μάθουν ν’ αγαπούν όσοι το μίσος έσπειραν κι… Read More Ανάσταση