Κάθε φορά που ἁμάρταινα μισάνοιγε μιὰ πόρτα∙ κ’ οἱ ἄγγελοι, ποὺ δέν μὲ εἶχαν βρεῖ στὴν ἀρετή μου ὡραία, τῶν ἄνθινών τους ἔγερναν ψυχῶν τὸν ἀμφορέα – κάθε φορά που ἁμάρταινα λὲς κι ἄνοιγε μιὰ πόρτα… Καὶ στάζανε τῶν οἰκτιρμῶν τὰ δάκρυα μὲς στὰ χόρτα∙ μ’ ἀπ’ τὰ οὐράνια ἀν μ’ ἔδιωχνε τῆς τύψης μου… Read More Ἐξιλέωση

Το μάτι αισθάνεται Μια κάποια ανακούφιση Όταν ο Άλλος απολαμβάνει Βλέποντας τα ίδια. Γιώργος Σαραντάρης, 1908-1941, ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της Γενιάς του ’30, Ποίηση 1936.

– Γιατὶ, μαμά μου, τὴ στιγμή, ποὺ κάνω ἐλεημοσύνη, νιώθω στὰ στήθη μου γλυκιὰ καὶ ἀτέλειωτη χαρά, κι ὅταν τὸ χέρι μου κρυφὰ τὸν ὀβολό του δίνη, γιατὶ νομίζω πὼς πετῶ μ’ ἀγγελικὰ φτερά; – Παιδί μου, κάθε ἄνθρωπος, ὅπου στὸν κόσμο μένει, απ’ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔρχεται στη γῆ να γεννηθῆ, ὡς τὴ στιγμὴ… Read More Αληθινή χαρά

Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή. Έρχονται στη ζωή με τη βοήθειά σας, αλλά όχι από σας και μ’ όλο που είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας. Μπορείτε να τα δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις ιδέες σας,… Read More Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας

Η απουσία σου έχει περάσει μέσα μου Σαν κλωστή μες από μια βελόνα· Οτιδήποτε κάνω είναι ραμμένο με το χρώμα της. Your absence has gone through me Like thread through a needle. Everything I do is stitched with its color. μτφρ: Κώστας Λιννός Γουίλλιαμ Στάνλεϋ Μέργουιν.