Εδώ τελειώνουν τα έργα της θάλασσας, τα έργα της αγάπης. Εκείνοι που κάποτε θα ζήσουν εδώ που τελειώνουμε αν τύχει και μαυρίσει στη μνήμη τους το αίμα και ξεχειλίσει ας μη μας ξεχάσουν, τις αδύναμες ψυχές μέσα στ’ ασφοδίλια, ας γυρίσουν προς το έρεβος τα κεφάλια των θυμάτων: Εμείς που τίποτε δεν είχαμε θα τους… Read More Μυθιστόρημα, ΚΔ’

Παρασκευή είναι σήμερα θα πάω στη λαϊκή να κάνω έναν περίπατο στ’ αποκεφαλισμένα περιβόλια να δώ την ευωδιά της ρίγανης σκλάβα σε ματσάκια. Πάω μεσημεράκι που πέφτουν οι τιμές των αξιώσεων βρίσκεις το πράσινο εύκολο σε φασολάκια κολοκύθια μολόχες και κρινάκια. Aκούω εκεί τι θαρρετά εκφράζονται τα δέντρα με την κομμένη γλώσσα των καρπών ρήτορες… Read More Σαν να διάλεξες

Η πόρτα που κάποιος άνοιξε Η πόρτα που κάποιος ξανάκλεισε Η καρέκλα που κάποιος κάθισε Ο γάτος που κάποιος χάιδεψε Το φρούτο που κάποιος δάγκωσε Το γράμμα που κάποιος διάβασε Η καρέκλα που κάποιος έριξε Η πόρτα που κάποιος άνοιξε Ο δρόμος που κάποιος ακόμα τρέχει Το δάσος που κάποιος διασχίζει Το ποτάμι που κάποιος… Read More Το μήνυμα

Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε μ’ όλη τη δύναμη μας άλλους αυχένες κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα εκείνου του ανθρώπου κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε μέσα στη φυγή. Γιώργος Σεφέρης, 1900-1971, απόσπασμα από το ποίημα ¨Φυγή¨.

Η βάρκα ονειρευόταν τις πέρα χώρες, ακτές λιασμένες μέσ’ απ’ τη φαντασία του βαρκάρη, οι κόκκοι της άμμου μεγάλοι σαν άστρα και το γαλάζιο τ’ ουρανού λάμπει μ’ απρόσμενη ευχαρίστηση για τον επισκέπτη του ήλιου. H βάρκα του Ξυλουργού της Ναζαρέτ πέρασε απ’ της μοναξιάς τον ωκεανό, νύχτα με κύματα ματαιότητας ταξίδευε ώς την ακτή… Read More Η Βάρκα της Γαλιλαίας