Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,ἡ ἔρημός μου λαό,τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια. Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδεςτὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ… Read More Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε

Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο Θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι; Κι απ’ ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε Τάφου γη θα μας έχει χωρίζει; Ό,τι αγγίζομε, ακούμε και βλέπουμε Τούτο μόνο ζωή μας το λέμε; Κι αυτό τρέμομε μήπως το χάσουμε Και χαμένο στους τάφους το κλαίμε; Σ’ ό,τι αγγίζομε, ακούμε και βλέπουμε Της… Read More Μήπως; | Γεώργιος Δροσίνης

Το στεφανοσκέπασμα της νύφης που προβαίνει μ’ όλη την παρθενική δόξα στερνοντυμένη, του φωτός ολόβαθα, στο ακόμα χυτό σκότος ντροπαλός κι αχνόφτερος ο μηνυτής ο πρώτος, καταχνιά ασυγνέφιαστης αυγής μες στο χειμώνα, ζώνη αραχνοΰφαντη γύρω στον Παρθενώνα, μεταξένιο σύγνεφο στου αιθέρα τη γαλήνη που σε ανοιγοσφάλισμα ματιού γεννιέται, σβήνει, άλιωτο κι απάτητο, καθάριο, θαμποβόλο, το… Read More Παρθενία| Κωστής Παλαμάς

Απλά πράγματα όλα. Η τάξη τους είναιφροντισμένη απ’ το χέρι σου. Μια δέσμη από χρώματαστο βάζο του χρόνου.Άλλωστε, τιθαρρείς πως στο βάθος είναι η ποίηση; Είναι η γύρητων πραγμάτων του σύμπαντος. Η γύρη σε πράξεις,η γύρη σε οδύνη, σε φως, σε χαρά, σε αλλαγές,σε πορεία, σε κίνηση.Η ζωή κι η ψυχήσ’ ένα αιώνιο καθρέφτισμα μέσα… Read More Ο κόσμος κι η ποίηση | Νικηφόρος Βρεττάκος

Σκέψου λοιπόν, ἀγαπητὲ μου, πόσο μεγάλη εἶναι ἡ χαρά, ἀφοῦ καὶ οἱ οὐράνιες δυνάμεις ἑορτάζουν μαζί μας, γιατὶ χαίρονται μαζί μας γιὰ τὰ δικά μας ἀγαθά. Γιατὶ ἂν καὶ εἶναι δική μας ἡ χάρη ποὺ ἔδωσε ὁ Κύριος, εἶναι ὅμως καὶ δική τους ἡ εὐχαρίστηση. Γι᾿ αὐτὸ δὲν ντρέπονται νὰ ἑορτάσουν μαζί μας. Καὶ γιατί… Read More Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος – Λόγος εἰς τὸ Ἅγιον Πάσχα (απόσπασμα)