Λίγο καιρό αφότου είχα εισέλθει
σ’ εκείνο το στάδιο της ζωής
που οι άνθρωποι προτιμούν να υπαινίσσονται ότι αφορά
άλλους
παρά τους ίδιους, στη μέση της νύχτας
χτύπησε το τηλέφωνο. Χτυπούσε και χτυπούσε
λες και με είχε ανάγκη ο κόσμος,
ενώ στην πραγματικότητα συνέβαινε το αντίστροφο.
Έμεινα στο κρεβάτι, προσπαθώντας να αναλύσω
τον ήχο του τηλεφώνου. Είχε
την επιμονή της μητέρας μου και
την πικρή αμηχανία του πατέρα μου.
Όταν το σήκωσα, ήταν νεκρό.
Ή μήπως το τηλέφωνο λειτουργούσε κι εκείνος που
καλούσε ήταν νεκρός;
Ή μήπως δεν ήταν το τηλέφωνο, αλλά η πόρτα;
Πηγή: Glück Louise, Πίστη και Ενάρετη νύχτα, εκδ. στερέωμα. Σιόλα-Αλεξίου, δ’ έκδ., σ. 61