Τα φύλλα της ψυχής μου σαλεύθηκαν από την πνοή φωτός σου Μεθυστικά αρώματα με πλημμύρισαν Με γλυκόπικρα λόγια μετέλαβα ουρανό Εκρίζωσα τα δέντρα της κακίας και φύτεψα νεαρά κυπαρίσσια Έτσι σιωπηλά σε αγάπησα. [14 Ιανουαρίου 2016]

To μισοφωτισμένο χαμόγελό σου εναγκαλισμένο με την αθωότητα καθρεπτίζεται στην πράσινη λίμνη κάτω από τo σεληνόφως στις συντεταγμένες των ματιών σου Αναζητώ αδιερεύνητα τον πνοή σου στην πηγή της αιώνιας αγάπης η οποία επιστρέφει σε εμένα ως λόγια ανείπωτα που συντροφεύουν το εσωτερικό μου ξύπνημα και ταξίδι Σε ευχαριστώ που με αγαπάς. [13 Ιανουαρίου 2016]

Ο ουρανός ρίχνει το φως του στις θάλασσες Απεραντοσύνη Το βλέμμα του Θεού στη γη Το βλέμμα του ανθρώπου στον ουρανό Και εσύ κρύβεσαι στις φυλλωσιές του κήπου μου Αλήθεια, πόσα λουλούδια φύτεψες; [11 Ιανουαρίου 2016]

Ανυπόταχτο το βλέμμα σου εκείνο το βράδυ σώπαινε η αγάπη σου ομολογούσε ανάσα και ομορφιά ταξίδεμα στον άνεμο που υμνούσε την αιωνιότητα Ένα άγουρο χαμόγελο φώτιζε τις θύρες τ’ ουρανού η λάμπουσα χαρά απλωνόταν στους αγγέλους Γέμισε το ερημοκκλήσι απο ονόματα ανθρώπων και ηχώ ύμνων και τραγουδιών Αλήθεια, τι λένε τα κύματα για εμένα; ρώτησα… Read More Εκείνο το βράδυ

Τα φιλιά που δόθηκαν είναι σαν τα ανοικτά τριαντάφυλλα Αναδύουν άρωμα και προσφέρουν χρώμα παντού Τα φιλιά που δεν δόθηκαν είναι σαν τα λευκά περιστέρια που δεν άνοιξαν τα φτερά τους στον ουρανό Περιμένουν στοργικά στη φωλιά τους. Κωνσταντίνα Λάππα