Konstantina's Blog

Ποίημα γράφω μια φούχτα πεταλούδες σκορπίζω στη γη.

Μέσα στην πέτρα ο χρόνος δεν μένει: σ’ εκείνη επίσης υπάρχει μια φωνή που τρέμει, που παρακμάζει και μισεύει. Γη…

Όταν μένεις βαρύθυμος, σκέψου ένα πορτοκάλι. Το βέβαιο, καθαρό του σχήμα, τον πυκνό φλοιό, μα πιο πολύ το ζωντανό του…

Του Μαΐου ροδοφαίνεται η μέρα που ωραιότερη φύση ξυπνάει και την κάνουν λαμπρά και γελάει πρασινάδες, αχτίδες, νερά. Άνθη κι…

Ξεφύλλιζε το φως συναντούσε αγγέλους περπατούσε πάνω σε λευκά σύννεφα. Έβλεπε τη γη σα κάτοπτρο. Ξεφύλλιζε το φως γυρεύοντας μέσα…