Ἀφέθηκα στὴ λήθη· θὰ μοῦ καλύψει τὴν ψυχὴ σὰν κύμα (μυρίζει θάλασσα ἀπέραντη ὁ ὕπνος), καὶ γαλανὰ τὰ ὄνειρα τὴ ζωή μου θὰ τὰ νιώσει. 12.1.1933 Γιώργος Σαραντάρης, 1908-1941, ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος.

Φως στα χέρια σου κρατάς κι ανασαίνεις μύρο του Θεού.

Οι λευκοί κρίνοι, τα γράμματα και το φως στο γραφείο σου.

Τώρα ποὺ εἶναι πλέρια ἡ γαλήνη καὶ τὰ ἄστρα εἶναι κρίνοι ἀπάνω στὴν ψυχὴ τώρα ποὺ λείπει καὶ ἡ σελήνη· θἄθελα νὰ κλαίγω τὰ ζηλευτά μου δάκρυα μὲς στὰ δικά σου χέρια, ὤ, μακρυνή μου φίλη. 22.7.1932 Γιώργος Σαραντάρης, 1908-1941, ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος.

Εντός του νου μου ναούς και κατοικίες επισκέπτομαι.