Σε επισκέπτομαι ξανά υπό ένα απαράμιλλο φως· Και είσαι λαμπρός χαρούμενος· ένας μικρός Χριστός στην αγάπη αρκούμενος. Σε επισκέπτομαι ξανά με επισκέπτεσαι και εσύ κι ένα σπουργίτι λαλεί αγνότητα στην καρδιά! Με επισκέπτεσαι κι εσύ η ζωή μοιάζει ευθεία οδός τα σκότη μιλούν γι’ Ανατολή είσαι της Αλήθειας ατραπός Τι να φοβηθώ; Τι να με… Read More Απαράμιλλο φως

Μέσα στην ανθρώπινη ιστορία το ά-σχημο βάδειν λαμβάνει μορφή σε δρόμους π’ οδηγούν στην εμπορία, τον πόνο και την άναρθρη κραυγή Η ψευδής χαρά θανάτου λεπίδα, τα μάτια δακρύζουν, πονάει το σώμα από το ξένο, αναζητά ελπίδα να πατήσει σε φωτοφόρο χώμα Και τώρα, όμορφη ψυχή μου; Κομματιάστηκες στο σκοτάδι Πόσα έκρυψε η σιωπή μου;… Read More Άτιτλο

Η αλήθεια κυκλο-φορεί στις δυνάμεις της ψυχής· άνθη και Φως ακτινοβολεί ο ήλιος μίας χαραυγής Η παρουσία σου μυστική ενσταλάζει μυρίπνοη τόλμη· ανοίγονται νέοι δρόμοι τούτη τη λαλούσα στιγμή Δίπλα μου – παρών – Εσύ, πορεύεσαι και περιμένεις από τον άδη μ’ ανασταίνεις “Φιλείς με ;” ρωτάς· σιωπή Βαδίζω σε οδούς νωχελικά Ακούω που κρούεις… Read More Παρουσία

Μὰ κι Ἐσὺ μὲ ἀγάπησεςμ’ ἀγάπη πιὸ μεγάλη,μιὰν ἀγάπη ποὺ ὅμοια τηςστὸν κόσμο δὲν εἶν’ ἄλλη! Δὲ σ’ ἔχω διαλέξει ἐγώ,μὰ Ἐσὺ μ’ ἔχεις διαλέξει.Καὶ στὰ βάθη μου ἔγραψεςτὴν ὑπερούσια λέξη. Τ’ Ὄνομά Σου τ’ ἀκριβὸμέσα μου τὄχεις γράψει,καὶ κανένας δὲ μπορεῖνὰ σβήση ἢ νὰ τ’ ἀλλάξη. Τ’ Ὄνομά Σου τ’ ἀκριβὸμέσα μου τὄχεις γράψει,καὶ… Read More Ο ποιμενικός

Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,ἡ ἔρημός μου λαό,τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια. Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδεςτὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ… Read More Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε