26 Σεπτεμβρίου 2025, ημέρα Παρασκευή
καθήμενη σχεδόν στο μέσον
του αρχαίου σταδίου
– πρώτη φορά – στο Καλλιμάρμαρο, ανθούσα,
βιώνει μέθεξη· προπορεύτηκαν η
ύβρις, η
άτη, η
νέμεσις
Τα τρυφερά ευήκοα ὦτα
λαμβάνουν
κύματα μουσικής
ηχο-χρώματα
μηνύματα του αιθέρα
τη θερμοκρασία τούτου του φθινοπώρου που σιγοψιθυρίζει αγαπητικά θαλπωρή
την περιρρέουσα ατμόσφαιρα
τα συν-αισθήματα ακροατών, θεατών, περαστικών
Κι εκείνη;
Ρωτά τη διπλανή της σε ποιο σημείο της σκηνής είναι το πιάνο· “Στη μέση”, της αποκρίνεται με ομορφιά,
“αλλά σ’ εσένα δεν είναι ορατό ούτ’ εκείνο ούτε κι ο συνθέτης. Μπροστά από τα μάτια σου έχεις προβολέα“
Μα πώς να φθάσει το βλέμμα της μέχρι το πιάνο που αγγίζει δυναμικά ο πιανίστας;
Εντός του πεδίου θέασής της και της ανάγκής της να δει,
μεσολαβεί ένας
προβολέας – όντως –
για τη ρύθμιση φωτός επί σκηνής·
ούτε αριστερές
ούτε δεξιές
σκέψεις·
«παρα-σκευή απλότητας»
«η μέθεξις αὕτη τοῖς ἄλλοις γίγνεσθαι τῶν εἰδῶν οὐκ ἄλλη τις ἢ εἰκασθῆναι αὐτοῖς» *.
- η φράση στον τελευταίο στίχο περιλαμβάνεται στο έργο “Παρμενίδης ή περί Ιδεών” του αρχαίου ελληνικού φιλοσόφου Πλάτωνος [132d]. Αυτό σημαίνει ενδεικτικά και χρήζει περαιτέρω συζήτησης ότι οι “μεν ιδέες υπάρχουν στη φύση σαν πλαίσια, τα δε άλλα μοιάζουν προς αυτές και είναι σαν ομοιώματά τους, και η μέθεξή τους με τις άλλες ιδέες έγκειται στην αφομοίωσή τους μέσα σε αυτές και τίποτα άλλο“. Πηγή διαδικτυακή: εδώ
*η ποιητική σύλληψη εκκινήθηκε στις 26.09.2025 και ολοκληρώνεται αισθητικά σήμερα, Κυριακή, 12.10.2025 από την κοινωνιολόγο Κωνσταντίνα Λάππα.