Η προσευχή μου θυμιατίζει επειδή υπάρχουν εκείνοι που ξεπροβάλλουν σαν κρίνοι στην άμμο που ανεμίζει Επειδή υπάρχουν εκείνοι ο κόσμος συνεχίζει να υπάρχει μες τη δίνη που το κακό χτίζει Ο κόσμος συνεχίζει σα νεράκι στην κρήνη το κακό ν’ αναχαιτίζει το καλό να επεκτείνει Σα νεράκι στην κρήνη που κυλά αργά στο χώμα τόσο… Read More Επειδή υπάρχουν εκείνοι

7. Φως υπερούσιο Απρόσιτο φως Από ποια ύψη κατεβαίνεις Σ’ αυτή την καταματωμένη γη Όπου σέρνονται ακόμα οι άνθρωποι Ανάμεσα στον τρόμο και την ελπίδα Άσπιλο φως Που δεν έχεις ούτε αρχή ούτε τέλος Και που η μέρα παρατείνει την ηγεμονία της Για να σε διαφυλάξει Πότε λοιπόν θα κατορθώσεις Ν’ αποδιώξεις το βαθύ Βαθύ… Read More Ποίημα της οργής και του χρέους

Απόψε θέλω κάτι να σου πω Σε αγαπώ με τρόπο απλό Όπως κυλά το νερό στον ποταμό Τόσο αγνά σε αγαπώ Σαν το κύμα στην ακροθαλασσιά Χτυπά η δική μου η καρδιά Και αυτό που θέλω να σου πω Είναι πως δυνατά σε επιθυμώ Τίποτα για εσένα δε ρωτώ Σ’ έχω για σύντροφο κι οδηγό… Read More Όπως κυλά το νερό στον ποταμό

Πορτοκάλι και λεμόνι. Αλλοίμονο του κοριτσιού που’ ναι άρρωστο από αγάπη! Λεμόνι, πορτοκάλι. Αλλοίμονο του κοριτσιού, του κοριτσιού που’ ναι άσπρο! Λεμόνι. (Πώς έλαμπε ο ήλιος!) Πορτοκάλι. (Στα χαλίκια του νερού). Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, 1898-1936, Ισπανός ποιητής και δραματουργός που ανήκει στη λεγόμενη “Γενιά του ’27”.

Στο βάθος του ορίζοντα ο ήλιος χρυσοκόκκινος δύει στο νησί Άλλη μια μέρα κύλησε Κι εγώ; Καθρεπτίζομαι στο νερό της θαλάσσης Βλέπω τη μορφή μου να κυματίζει αγέρωχα κι ανάμνησή σου θάλλει Άγνωστη μεταξύ αγνώστων συνεχίζω να με κοιτώ Το ξέρω Σε αγαπώ Βαθιά μου υπάρχεις εικόνα ζώσα σαν πνοή λουλουδιού σα φως τ’ ουρανού… Read More Τώρα ξέρω