Συμμετρικά σπασμένα κρύσταλλα
σα σταγόνες βροχής στο γρασίδι
θυμίζουν το παρελθόν που ήθελα
πέφτοντας πάνω στο σανίδι

Κάποτε τα σπασμένα κομμάτια
αποτελούσαν βάζο στο γραφείο
Σήμερα μου υγραίνουν τα μάτια
καθώς ήταν δώρο από τον θείο

Το βάζο έπεσε από απροσεξία
και εγώ με αναμνήσεις γέμισα
Μάζεψα τα κομμάτια με μαεστρία
κι ό,τι κακό με μαντήλι ανέμισα

Είναι δύσκολος ο αποχωρισμός
ενός ανθρώπου αγαπημένου
κι ήταν ένας θάνατος αργός
του πλέον συγχωρεμένου

Ο θείος ήταν ενάρετος γιατρός
που συμπονούσε τους πτωχούς
δεν ήταν πάντα χαμογελαστός
αλλά είχε τρόπους καλούς

Αυτή η θλίψη που με διατρέχει
και στα μάτια μου κατεβαίνει
σαν κρυστάλλινη βροχή τρέχει
κι ο ουρανός κάθαρση με ραίνει

Τελικά ένα βάζο σωριάστηκε
κι η ανάμνηση του θείου αναδύθηκε
Η ελπίδα μου δεν κομματιάστηκε
Είθε η αιώνια ζωή να του χαρίστηκε.

[19 Αυγούστου 2017]