Ανέκδοτα Ποιήματα

Κοίταζα το πρόσωπό σου μέσα από τον καθρέπτη όσο ακουγόταν η μουσική στο δωμάτιο. Θαύμαζα την καθαρότητα του βλέμματός σου…

Και με ήλιο και με σκοτεινό ουρανό δικιά σου θα είμαι. [12 Σεπτεμβρίου 2016]

Και συ την αγάπη μου δέξου Σβήσε το φως του κόσμου κι άναψε το λύχνο της καρδιάς Η αιωνία φωνή…

Το σκηνικό ήταν οικείο. Κάθε φορά που περπατούσα από το σπίτι στη γειτονιά περιφερειακά, εκεί, στο μεταλλικό παγκάκι της στάσης…

Σταμάτησε τη νύχτα, άνθρωπε! Κράτησε στα χέρια το σεληνόφως. Ησύχασε τον άνεμο. Απόψε κάποιος θα αγαπηθεί. [9 Σεπτεμβρίου 2016]