Μὲς στὴν κλειστὴ μοναξιά μου Ἔσφιξα τὴ ζεστὴ παιδική σου ἄγνοια Στὴν ἁγνὴ παρουσία σου καθρέφτισα τὴ χαμένη ψυχή μου. Ἐμεῖς ἀγαπήσαμε. Ἐμεῖς Προσευχόμαστε πάντοτε. Ἐμεῖς Μοιραστήκαμε τὸ ψωμὶ καὶ τὸν κόπο μας Κι ἐγὼ μέσα σὲ σένα καὶ σ᾿ ὅλους. Μανώλης Αναγνωστάκης, 1925-2005, Ιατρός Ακτινολόγος, ποιητής και δοκιμιογράφος.

Γλυκό που είναι το σκοτάδι στις εικόνες των προγόνων άμωμα χέρια μεταληπτικά ρούχα που τ’ άδραξεν η γαλήνη και δεν γνωρίζουν άνεμο βαθιά το ελέησον απ’ τους άυλους βράχους τα μάτια σαν καρποί ευωδάτοι. Κι ο ψάλτης ολόσωμος ανεβαίνει στο πλατάνι της φωνής καημένε κόσμε θυμίαμα η γαλάζια οσμή κι ο καπνός ασημένιος, κερί να… Read More Η Ορθοδοξία

Πρῶτα νὰ πιάσω τὰ χέρια σου Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή. Τὸ δικό μας τὸ δάσος… Read More Ὁ Οὐρανός

Ἐσβῆναν τὰ χρυσάνθεμα σὰν πόθοι στὸν κῆπον ὅταν ἦρθες. Ἐγελοῦσες γαλήνια, σὰ λευκὸ χαμολουλούδι. Ἀμίλητος, τὴ μέσα μου μαυρίλα τὴν ἔκανα γλυκύτατο τραγούδι κι ἀπάνω σου τὸ λέγανε τὰ φύλλα. Κώστας Καρυωτάκης, 1896-1928, ποιητής και πεζογράφος.

Να ‘μουν του σταύλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι την ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι. Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του, το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του. Να λάμψω από τη λάμψη του κι εγώ σαν διαμαντάκι κι από τη θεία του πνοή… Read More Να ‘μουν του σταύλου έν’ άχυρο