Μια γιαγιά κρατά από το χέρι ένα παιδάκι. Πηγαίνουν βόλτα το μεσημέρι για ν’ αφήσουν τη μαμά να κοιμηθεί. Ήσυχη. Στο δρόμο το παιδάκι βλέπει μια μανταρινιά. Ρωτάει τη γιαγιά του δείχνοντας: -Πώς το λένε αυτό το μανταρίνι; -Κλημεντίνη. -Γιατί γιαγιά; -Για να ξεχωρίζει από τα άλλα μανταρίνια. Παραδίπλα με δυσκολία αναγνωρίζει μια συκιά. Ρωτάει… Read More Όταν από μικρός μαθαίνεις την αλήθεια…

Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή. Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν. Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί. Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη και τη ζωή τους κάποτε… Read More Τα αντικλείδια

Ονειρεύτηκα μια θάλασσα, μια πινελιά γαλάζιο. Κι ευχόμουν ένα κύμα της να γίνω, όπου με πάει να πηγαίνω, να έρχομαι, να φεύγω. Ονειρεύτηκα μια θάλασσα στην αγκαλιά της να κοιμάμαι. Ονειρεύτηκα μια πινελιά γαλάζιο. Ρούλα Τριανταφύλλου, γραμματέας και ποιήτρια.

Μοῦ ἀρέσει ἡ φλογέρα. Τριγυρίζω ὅλη-μέρα στὰ βουνά, ἐδῶ κι ἐκεῖ, κυνηγάω τὴ σιωπὴ μὲ τραγούδια χαρωπά. Καὶ μιὰ μέρα, τί νὰ δῶ; Στὸ γαλάζιον οὐρανό, ἕνα τόσο δὰ παιδάκι, πάνω σ᾿ ἕνα συννεφάκι, νὰ μοῦ λέει γελαστά: «Παῖξε κι ἕνα τραγουδάκι ποὺ μοῦ ἀρέσει, γιὰ τ᾿ ἀρνάκι. Παῖξε, κάνε μου τὴ χάρη!» Ἔπαιξα μὲ… Read More Εισαγωγή

Εὐλογία, ἀγάπη εἰρήνη καὶ συμπόνια θέλει κάθε ἀπελπισμένος καὶ αὐτὰ δοξολογεῖ ὅταν εἶναι εὐτυχισμένος. Εὐλογία, ἀγάπη, εἰρήνη καὶ συμπόνια εἶναι ὁ Δημιουργὸς καὶ παιδί του ἀγαπημένο κάθε ἄνθρωπος καλός. Ἡ συμπόνια ἔχει πρόσωπο ἀνθρώπου, ἡ εὐλογία ἔχει ἀνθρώπινη καρδιά, ἡ ἀγάπη ἔχει ἀνθρώπινη μορφὴ κι ἡ εἰρήνη ροῦχο ἀνθρώπινο φορᾶ. Εὐλογία, ἀγάπη, εἰρήνη καὶ συμπόνια… Read More Ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ