Κατηγορία: Ποίηση

Τι χρώμα να `χει ο έρωτας, τι χρώμα να `χει η μοναξιά, σαν βγαίνει νύχτα παγανιά το στρογγυλό φεγγάρι… Κοιμούνται…

Κωπηλατώ στη μέση του γαλάζιου Πίσω μου οι αδύναμοι λύχνοι Πρόσωπα στη στάση του αποχωρισμού Σκιές που βιάστηκαν να λησμονήσουν…

Ήρθες σπίτι μου μέσα στα αίματα. Σε πήρα αγκαλιά σε έπλυνα σου φόρεσα ρούχα καθαρά σ’ έβαλα να ξαπλώσεις. Ύστερα…

Από τα φύλλα πέφτανε δροσιάς μαργαριτάρια στον κήπο,που καθόμαστε και που την ευλογούσε μια αχτίδα, που στ΄ανθόσπαρτα ξεψύχαε χορτάρια, σερνούντανε…

Μονολογώντας ξαγρύπνησα πάλι εχθές. Κι όσο με της νύχτας αντιπάλευα τις σκιές κρυφακούγοντας του κόσμου την καρδιά που μ’ άρρυθμα…