Γιὰ τοὺς ἐρωτευμένους ποὺ παντρεύτηκαν Γιὰ τὸ σπίτι ποὺ χτίστηκε Γιὰ τὰ παιδάκια ποὺ μεγάλωσαν Γιὰ τὰ πλοῖα ποὺ ἄραξαν Γιὰ τὴ μάχη ποὺ κερδήθηκε Γιὰ τὸν ἄσωτο ποὺ ἐπέστρεψε Γιὰ ὅλα ὅσα τέλειωσαν χωρὶς ἐλπίδα πιά. Μανώλης Αναγνωστάκης, ποιητής

Πέθανα για την Ομορφιά – και πάνω Που είχα βολευτεί μέσα στον Τάφο Που πέθανε για την Αλήθεια Κάποιος, έμπαινε Σε διπλανό Δωμάτιο – Με ρώτησε ψιθυριστά “Τι έφταιξε”; “Η Ομορφιά”, του απάντησα – “Σ’ εμένα – η Αλήθεια – Όμοια τα Δυο – Είμαστε, Αδέρφια”, είπε – Κι έτσι, σαν Συγγενείς, μιας Νύχτας –… Read More «Πέθανα για την Ομορφιά»

Τ΄ όμορφο το παρεκκλήσι πρασινάδες τριγυρίζουν κι από χίλια λουλουδάκια μυρωδιές το θυμιατίζουν. Να κι οι παπαρούνες. Λάμπουν κόκκινες σ΄ όλα τα μέρη, σαν κεράκια πώχει ανάψει το καλό του Απρίλη χέρι. Στέλιος Σπεράντσας

Είναι ωραίο να υπάρχεις στο πρωινό ακουμπισμένος. Αλλά να υπάρχεις δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται μια καρδιά αθώα. Χρίστος Λάσκαρης, ποιητής

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο σι, σι, σι. Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος, ήχος κανονικός, κανονικής βροχής. Όμως ο παραλογισμός άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση μού’ μαθε για τους ήχους. Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή, σίγμα πλάι σε… Read More Τα πάθη της βροχής