Του νέου χρόνου ζήτησα όλοι οι καλοί μου φίλοι να ‘ναι με το χαμόγελο συνέχεια στα χείλη

Ζούσε κάποτε στον κόσμο τον αγιάτρευτοΈνα αγόρι ξεχασμένο κι απροστάτευτο.Είχε ένα μικρό ταμπούρλο και το βάραγε.Τι ψυχή βασανισμένη να `ταν άραγε; Ταμ ταμ ταμ ταμΗ γειτονιά του δεν το κράταγε.Ταμ ταμ ταμ ταμΤους δρόμους πήρε και περπάταγε.Ταμ ταμ ταμ ταμΚαπνός τριγύρω δε φαινότανεΤαμ ταμ ταμ ταμΜα κάπου πόλεμος γινότανε. Τι τα θέλει τα βιβλία και… Read More Το παιδί με το ταμπούρλο

Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει· να γιατί πρέπει να γράφουμε. Γιατί η Ποίηση μας ξεμαθαίνει από τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε: τον κόσμο της φθοράς, που έρχεται κάποια στιγμή να δούμε ότι είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια που ο Θάνατος είναι… Read More «Πρώτα – πρώτα η ποίηση»

Να ‘μουν του σταύλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι την ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι. Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του Να λάμψω από τη λάμψη του κι’ εγώ σαν διαμαντάκι κι’ από τη θεία του πνοή… Read More Να ‘μουν του σταύλου έν’ άχυρο

Εί τις ευσεβής και φιλόθεος, απολαυέτω της καλής ταύτης και λαμπράς πανηγύρεως. Εί τις ευγνώμων, εισελθέτω χαίρων εις την χαράν του Κυρίου αυτού. Εί τις έκαμε νηστεύων, απολαυέτω νύν το δηνάριον. Εί τις από της πρώτης ώρας ειργάσατο, δεχέσθω σήμερον το δίκαιον όφλημα. Εί τις μετά την τρίτην ήλθεν, ευχαρίστως εορτασάτω. Εί τις μετά την… Read More Κατηχητικός Λόγος Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου