«…. Τα πάντα τριγύρω του μελωδίες τού έστελναν κι αυτός απ’ το χέρι τις έπιανε και μαζί τους θροούσε Λεξούλες κρυφές στο νου του χώνονταν και νόμιζε πως Θεών κρατούσε το χέρι Έστρωσε ο ιδρώτας αλάτι στο καυτό πρόσωπό του κι η Αρμύρα του ‘δωσε χαρτί και μολύβι Γράψε του είπε γι’ Αυτά που σκέφτεσαι… Read More «Οι Βουές των Αιώνων»

Λέμε εμείς κι εννοούμε εγώ λέμε εσύ κι εννοούμε πάλι εγώ λέμε αυτός κι εννοούμε πάλι εγώ. Στην ουσία μόνο με το εγώ μπορούμε να εννοήσουμε κάποιον άλλο. Τίτος Πατρίκιος, 1928-, ποιητής, μεταφραστής και πεζογράφος

Με της μοναξιάς το νυστέρι ανατέμνω της ψυχής τα πάθη βρίσκω σεβασμό και λάθη κι ένα μικρό λευκό περιστέρι. Ανατέμνω της ψυχής τα πάθη στο θάνατο στήνω καρτέρι ανακαλύπτω τι έχω πάθει κρατώντας μολύβι στο χέρι. Στο θάνατο στήνω καρτέρι ανακαλύπτω τι έχω πάθει και όπως το μαχαίρι λάμπω στον ήλιο σαν αστέρι. Ανακαλύπτω τι… Read More Με της μοναξιάς το νυστέρι

Το πλούσιο σπίτι είχε στην είσοδο έναν καθρέπτη μέγιστο, πολύ παλαιό· τουλάχιστον προ ογδόντα ετών αγορασμένο. Ένα εμορφότατο παιδί, υπάλληλος σε ράπτη (τες Κυριακές, ερασιτέχνης αθλητής), στέκονταν μ’ ένα δέμα. Το παρέδοσε σε κάποιον του σπιτιού, κι αυτός το πήγε μέσα να φέρει την απόδειξι. Ο υπάλληλος του ράπτη έμεινε μόνος, και περίμενε. Πλησίασε στον… Read More Ο καθρέπτης στην είσοδο

Ο ουρανός βλέπει ακούει την προσευχή ο Κύριος τρέχει και δίνει την ευχή! Ακούει την προσευχή ο Κύριος τρέχει ξεσπά μπόρα στη γη και βρέχει. Ο Κύριος τρέχει ξεσπά μπόρα στη γη κι ό,τι καλό διατρέχει γίνεται ευχή. Ξεσπά μπόρα στη γη κι ό,τι καλό διατρέχει ακούγεται σαν προσευχή που σταματημό δεν έχει. [24 Ιουνίου… Read More Ο ουρανός βλέπει