Εἶναι ψυχὲς πλασμένες ἀπὸ μάρμαρο κι ἄλλες ἀπὸ χαμόγελο, εἴτε πόνο. Εἶναι καὶ μιὰ πλασμένη ἀπὸ τριαντάφυλλα, ὅμως ἐκείνη δὲ τὴ φανερώνω! Πόσο ἡ καρδιά μου θά ῾τρεμε, ἂν τὴν ἔλεγα! Βάνω μία κλειδαριὰ γερὴ στὸ στόμα! Τόσοι σοφοὶ ποὺ βρίσκονται τριγύρω μου καὶ δὲ τὴ μάντεψε κανεὶς ἀκόμα; Εἶναι ψυχὲς πλασμένες ἀπὸ κρύσταλλο κι… Read More Μυστικό…

Δε φορούσε χειροπέδες ούτε αλυσίδες στα πόδια ως αιχμάλωτος. Φορούσε αλυσίδες στον κορμό των φυτών. Φόβος κλοπής βλέπεις. [23 Ιουνίου 2015]

Αρχιπέλαγος τα όμορφα δελφίνια βλέπω στον αφρό.

  I Χαμόγελο! Η πριγκίπισσά του θέλησε Να γεννηθεί κάτω απ’ τη δυναστεία των ρόδων! ΙΙ Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών Τα μάτια μου ορθώνοντας μες τις εικόνες του Γύρω απ’ την ολοπράσινη επιτυχία των φύλλων Οι πεταλούδες ζουν μεγάλες περιπέτειες Ενώ η αθωότητα Ξεντύνεται το τελευταίο της ψέμα Γλυκιά περιπέτεια Γλυκιά Η Ζωή.… Read More Δεύτερη φύση

Το ακατόρθωτο επιχειρεί η ψυχή σ’ αυτή τη ζωή της πολυκατοικίας. Τη μέρα αντιστέκεται στο ασανσέρ, το βράδυ στις τηλεοράσεις. Και τα μεσάνυχτα -που εξαντλείται ο θάνατος- πληγώνει τα φτερά της στο φωταγωγό για λίγο παιδικό φεγγάρι. Χρίστος Λάσκαρης, 1931-2008, ποιητής